slide

Project 2016

Verslag Project 2016  (Tanzania 16 t/m 30 oktober)

 

Zondag 16 oktober

Zoals elk jaar hebben we ook nu weer met het team afgesproken samen te komen op Schiphol. Joost werd met de auto afgezet, Floris met de taxi en Mart ….. Weet iemand waar Mart is? Omdat Mart vanuit Maastricht zou moeten komen had hij besloten om in een hotel nabij Schiphol te overnachten om mooi op tijd te kunnen zijn. Het idee was goed!

Na een vlotte vlucht van Amsterdam naar Arusha moesten we aanschuiven in de rij voor een visum. Elk jaar is er weer nieuwe hoop dat het dit jaar wel soepel zal verlopen, maar ook deze keer moesten we van loket 1 naar 2, naar 3 en weer even door naar loket 4. Met de juiste papieren in de hand konden we onze bagage van de band halen. Bij de douane werden we eruit gepikt. Teveel spullen in onze tassen deden de wenkbrauwen fronsen. Nu moet ik eerlijk zeggen dat de Dental Field Unit er op zo’n scanner wel redelijk dubieus uitziet, maar het ging hen eigenlijk over het feit dat ze dachten dat we spullen “importeerden” en daar moest voor betaald worden. Gelukkig stonden we in een grote open hal waardoor we Solar, onze contactpersoon van vorig jaar, zagen staan. Nadat we hem erbij hadden gehaald mochten we gaan als we een lijst zouden opsturen met wat we geïmporteerd hebben en wat we dan weer zouden “exporteren”. Wordt geregeld!

Ook Ngomelo, onze chauffeur van vorig jaar was erbij. Hij zou ons naar het huis van Joost van Asilia Africa in Usa River brengen om de nacht door te brengen. Bij Joost thuis stonden al onze spullen van het vorige project nog waar we ze achtergelaten hadden. We zijn meteen aan de slag gegaan met alles te sorteren en aan te vullen zodat we de volgende ochtend meteen aan de slag kunnen.

 

Maandag 17 oktober

We hebben veel op ons ‘to-do-list’ staan, dus vroeg uit de veren. Helaas hadden Ngomelo en Solar een andere planning, want pas na 3 uur wachten kwamen ze ons eindelijk ophalen. Als eerste op de agenda: handen schudden bij de Dentist Officer van Arusha. Buiten op de parkeerplaats van de  kliniek ontmoetten we Dr. Samson. We kregen een heel betoog over hoe hij vond dat wij ons werk moesten doen in de bush. Daarna mochten we even zijn behandelkamer bezoeken. Ik kan u verzekeren dat de manier waarop wij in de bush werken hygiënischer is dan wat we daar zijn tegengekomen.

De volgende stap was het regelen van de permits. Solar had van te voren gevraagd of er zaken veranderd waren ten opzichten van vorig jaar en dat bleek niet het geval te zijn. Maar op het moment dat we aan het loket van de Immigration Office staan kregen we de woorden “Aaaah no everything changed this year”. Solar moest nu eerst een ‘proposal letter’ gaan schrijven die dan bij de aanvraag ingediend zou moeten worden. We hebben hem dan ook meteen op Asilia Headquarters afgezet om aan de slag te gaan met z’n brief terwijl wij de voorraden voor de komende 2 weken gingen inslaan. Na enige tijd hadden we weer met Solar afgesproken in de stad. Hij was niet in staat geweest de permits te regelen en het zou ook een tijdje kunnen duren. We besloten weer naar Usa River te gaan om vervolgens de 4x4 helemaal in orde te maken voor de trip. Voor het avondeten zijn we iets gaan eten met Ngomelo. Achteraf werd duidelijk dat Ngomelo niet zo op de prijs let als hij uitgenodigd wordt. Terwijl wij een bescheiden hamburgertje aten zat hij smakelijk z’n biefstuk weg te werken. Ngomelo slaapt bij ons, dus hoeven we morgen niet te wachten op onze chauffeur.

Dinsdag 18 oktober

6.30 en de motor draaide al. Na een douche en een krentenbol vertrekken we richting Asilia HQ. Hier gaan we onze eerste dag werkzaam zijn. Door middel van grote tenten werd er een mooie werkplek gemaakt. Compleet met wachtkamer, behandelkamer en sterilisatieruimte. Devota, werknemer bij Asilia, neem de touwtjes in stevig handen en zorgde voor de registratie van de patiënten. Tijdens de middag werden we voorzien van een warme lunch, waarna we de grote aantallen konden wegwerken. Uiteindelijk hebben we van 8 tot 18 uur gewerkt en rond de 100 patiënten geholpen.

In de schemering hebben we de kliniek opgeruimd en alle spullen ingepakt voor de volgende werkdag. In het midden van Asilia HQ hebben we onze tenten opgezet om aan onze nacht te beginnen. Maar eerst nog even wat gaan eten in een lokaal restaurantje samen met Solar. Hier wist Solar ons te vertellen dat de permits niet geregeld zouden kunnen worden, maar dat was volgens hem ook niet meer nodig ….

 

Woensdag 19 oktober

Vandaag wordt een transit dag. Na het pakken van de 4x4 vertrekken we richting Terat. We kregen een extra persoon in die auto die ons de komende dagen zou ondersteunen, Lucas. Na een rit van 3 uur komen we aan in een droog en stoffig dorp. Het doet ons denken aan het noorden van Kenia. Bij aankomst moeten we zoals gebruikelijk eerst bij de ‘officials’ langs. Zij hadden besloten dat we midden op het centrale plein zouden werken. Na even over het plein te slenteren leek het ons niet zo’n goede plek om te werken, bloedheet en weinig schaduw, overal afval met zwerfhonden en een markt met de gebruikelijke dronkaards. Het nieuwe gemeentehuis was nog in aanbouw maar had een prima ruimte om als kliniek te dienen. Na enige gesprekken wisten we de officials dan toch te overtuigen en mochten we de ruimte ook meteen als slaapplaats gebruiken. Na het verwijderen van de centimeter dikke stoflaag uit de kamer hebben we de kliniek alvast opgebouwd met onze tenten ernaast. Tegen de avond hebben we even een wandeling door het dorp gemaakt. Joost had zich al een paar uur wat minder goed gevoeld maar nu werd het duidelijk. Een sprintje naar een afgelegen toilethuisje was het gevolg. Met diarree, rillen en spierpijn crashte Joost zijn tent in. Gelukkig hebben we altijd een hele voorraad pillen bij ons dus met veel slaap, water en de juiste pillen kwam hij redelijk de nacht door. Slechts enkele onderbrekingen waarbij het lichaam zichzelf ‘aan het reinigen was’.

 

Donderdag 20 oktober

Een nacht doet wonderen en om 8 uur gooien we de deuren van de kliniek open. Opnieuw moeten we dezelfde conclusie trekken na al die jaren, of we nou in Kenia of Tanzania zitten: marktdag is geen behandeldag! Hoe zeer we dit steeds proberen duidelijk te maken aan de mensen om ons heen, toch is er tijdens elk project een dag dat de mensen het belangrijker vinden om naar de markt te gaan dan ons een bezoekje te brengen. Na enkele behandelingen zijn we over de markt gaan lopen om de aandacht te trekken in de hoop wat meer patiënten te kunnen ronselen. Aangezien het een rustige dag is hebben we besloten vandaag nog richting Arusha te vertrekken. Hiermee winnen we veel tijd en kilometers op één dag. Opnieuw hebben we de tenten opgezet in de Asilia HQ.

 

 Vrijdag 21 oktober

Tijdens het inpakken van de 4x4 kregen we te horen dat Kenneth, de Head Dentist van de Ngorongoro District, 3 dagen met ons mee zou gaan. Wat? Hoezo? Wie? We snapte er niks van. Volgens Solar was het niet anders mogelijk om ons werk te doen zonder permits dan hem toe te laten mee te gaan. De vragen die dan meteen naar boven komen zijn dan: Waarom heeft hij genoeg tijd om ons te vergezellen en is hij niet druk zelf patiënten te behandelen? Waarom wil hij wel mee met ons en gaat hij niet op eigen initiatief de afgelegen regio’s bezoeken?

Bij Karatu pikken we Kenneth op. Hij blijkt 1 van de 2 door de overheid aangestelde tandartsen in het hele Ngorongoro gebied. Ze kunnen echter maar weinig rekenen op de steun van de overheid. Langs de grote Ngorongoro krater vervolgen we onze route naar Olmoti. Asilia heeft hier een van haar nieuwste safari kampen opgebouwd, het luxe Highlands Camp. Aangezien we er na enkele dagen in het stof niet meer als de gemiddelde safari toerist uitzagen werden we zeer discreet via de achteringang binnengeleid. Bij de personeelsvertrekken mochten we zelf even een lunch klaarmaken. Onze nieuwsgierigheid naar het nieuwe kamp was groot en we besloten even snel te gaan kijken, maar we werden al snel teruggeroepen door Lucas met de smoes dat er luipaarden en leeuwen rondlopen en dat we absoluut niet naar het kamp mogen. Na zoveel jaren Afrika worden we niet snel bang, maar de hint was duidelijk. We werden indirect gevraagd de toeristen niet lastig te vallen. Toen Lucas even minder oplettend was zijn we dan toch door het struikgewas het kamp binnengedrongen. Absoluut een mooie locatie! Aan de bar kwamen we een Amerikaans koppel tegen die na het horen van onze verhalen over de stichting ons uitnodigde voor het avonddiner. Nou, daar zeggen we niet nee tegen! Samen met Ngomelo en Lucas zijn we doorgereden naar het dorp verderop waar we de volgende ochtend zouden werken. In het schooltje hebben we alvast de kliniek opgebouwd en in een verlaten huis hebben we onze tenten opgezet. Even een fris shirt aan en terug de berg op naar onze date. Het was een zeer geslaagde en gezellige avond. Na het heerlijke eten en een drankje achteraf reden we terug naar onze slaapplaats. De nacht was bitterkoud aangezien we op 2600m verbleven.

 

Zaterdag 22 oktober

Aangezien we de clinic gisteren al hadden opgebouwd, konden we al vroeg aan de slag. Als eerste kwamen de leerlingen zich aanmelden. Het werd uiteindelijk een heel drukke dag waarbij we 120 mensen gezien hebben. Helaas hadden we weinig hulp van Kenneth en Lucas, maar de leraar heeft ons erg goed geholpen met het vertalen en verwoorden van de klachten. Aan het eind van de dag en na het opruimen van al onze spullen konden we Ngomelo en Lucas nergens meer vinden. Die waren blijkbaar naar het volgende dorp Aleilelai gereden om hen daar voor te bereiden op onze komst. Uiteindelijk zagen we de auto weer de berg op rijden. Bij het inpakken van de auto werden de worden “there is a problem” gesproken. We kregen te horen dat we pas morgen naar Aleilelai konden gaan omdat ze nu geen slaapplaats voor ons konden regelen. Maar hoezo dan … we slapen in tenten. Waren we niet welkom? We waren dit soort beslissingen zonder overleg meer dan zat aan het worden en gingen de discussie aan. Volgens ons hadden de Ngomelo en Lucas gewoon geen zin om naar het volgende dorp te rijden omdat ze dan niet meer zouden kunnen terugrijden naar Highlands Camp waar ze de nacht in het staff camp konden doorbrengen, zoals ze vorige nacht ook gedaan hadden. We hebben hen aangegeven dat we door dit soort fratsen veel tijd verliezen en dat we onze poot stijf houden en nú gewoon naar dat dorp vertrekken. Blijkbaar begrepen de heren dat het menens was en vertrokken richting Aleilelai. Bij aankomst was er natuurlijk geen probleem en waren we meer dan welkom om de nacht door te brengen bij de school waar we de volgende ochtend zouden werken. Al onze spullen weer uitgeladen en de tenten in een klaslokaal opgezet. Dan ook maar meteen de clinic voor de volgende dag klaargezet en aan het avond even begonnen. Toen kwamen de twee heren naar ons dat ze “hun tassen waren vergeten” en dat ze terug zouden rijden naar het staff camp. Ach ja  … nu wij op de locatie zijn waar we moesten zijn hadden we geen last van het feit dat zij besloten terug te rijden naar het camp. Het was een prachtige heldere hemel waarbij de melkweg prachtig te zien was. Maar een heldere hemel betekent op 2000m ook een hele koude nacht.

 

Zondag 23 oktober

De heren hadden gezegd om 7 uur weer terug te zijn, maar het werd 8.30 uur. De patiënten kwamen maar druppelsgewijs binnen. Het was rustiger dan gebruikelijk en na even navragen bleek het vandaag, jawel ... marktdag! Mart en Floris hadden nog even een wandeling door het dorp gemaakt om de mensen op de hoogte te stellen maar het bleef rustig. Tussen de behandelingen door kregen we plots een telefoon van Solar. Solar gaf aan dat Kenneth ‘moeilijk’ deed. Na enige uitleg bleek Kenneth het nodig te vinden, nadat hij zich zelf heeft uitgenodigd om met ons mee te gaan, een dagvergoeding te eisen van €75 per dag en dan ook nog eens een reiskostenvergoeding van €100 terwijl wij hem hadden opgehaald en overal naar toe gebracht. Te gek voor woorden! Na veel heen en weer gebel werd het toch duidelijk dat het heer om corruptie ging. Kenneth wist dat de vergunningen nog steeds niet in orde waren en zei uiteindelijk: “You need me with you to be able to work, but you will have to pay me”. Toch nog even geprobeerd om Kenneth te laten inzien dat we een stichting zijn die kosteloze tandheelkundige zorg komt bieden en dat iedereen die met ons werkt als vrijwilliger werkzaam is en dus niet betaald krijgt. Dat interesseerde hem weinig en gaf aan dat we de volgende dag niet in Piyaya zouden kunnen werken zonder hem. Toen was de maat vol. We hebben hem duidelijk verteld dat we niet meer met hem wensen samen te werken, al deed hij eigenlijk toch al niks. We hebben direct onze spullen gepakt en met Solar afgesproken dat ze hem zouden wegbrengen richting Karatu. Kenneth wist dat we ons project in de regio van Makao zouden verderzetten en hij gaf aan dat hij een telefoontje zou plegen naar de verantwoordelijke daar dat we “zonder permits aan het werken waren”. Solar wist ons ervan te overtuigen dat de officials in Makao op de hoogte waren en er geen problemen mee hadden. Tijdens het inpakken horen we van Solar dat we Makao niet meer gaan halen die dag en dat Asilia graag als compensatie voor het “ongemak”  van deze dag ons trakteert op een overnachting in het Highlands Camp. Daar zeggen we niet nee tegen natuurlijk. Heerlijk gegeten en in een prachtige cabin de nacht doorgebracht.

 

Maandag 24 oktober

Vroeg opgestaan en na het ontbijt klaar om aan de tocht naar Makao te beginnen. Maar we werden weer door Solar gebeld dat toch niet alles geregeld was om daar te kunnen werken. Solar vliegt naar Mwanza om daarna door te rijden naar Balindi om met de Head Medical Officer de zaken te regelen. Had Kenneth dan gebeld en voor problemen gezorgd? Bij vertrek naar Makao kregen we te horen dat eerst terug moesten rijden naar de Ngorongoro gate om Joshua op te pikken. Na lang wachten kwam Joshua achterop een motor-taxi aan. Toen we eindelijk weer op weg waren besloten de heren toch even te moeten lunchen in de staff lunchroom van de Ngorongoro Headquarters. Deze dag gaat verschrikkelijk traag voorbij aangezien we de hele tijd op iedereen moeten wachten en de planning constant onderhevig is aan veranderingen. Bij aankomst in Makao rijden we meteen door naar de chief om handjes te schudden. Hij heet ons welkom en er wordt besloten dat we de nacht zullen doorbrengen in een ‘campsite under construction’. Er staan 2 iets grotere tenten dan de tenten die we zelf hebben, dus nemen we hier onze intrek. Tegen de avond een telefoontje van Solar. Het was toch niet allemaal in orde en we moesten de volgende dag naar Bariadi rijden om handen te schudden bij de Head District Dentist. Bariadi, nooit van gehoord. Toch maar even opzoeken op de kaart om de reis te kunnen plannen. Tot onze verbazing zouden we een enorme tocht voor de boeg hebben de volgende dag, dus meteen gaan slapen.

 

Dinsdag 25 oktober

 Om 6u vertrokken naar Bariadi. Na een tocht van 6 uur waarbij we ook nog op meerdere plaatsen even moesten stoppen om mensen op te pikken en af te zetten kwamen we aan in Bariadi. Daar hadden we afgesproken met Solar om samen naar het kantoor van deze wel héél belangrijke meneer te gaan. Na enige tijd in de gang van het hospitaaltje te hebben gewacht mochten we het kantoor binnenkomen. Een weinig zeggend gesprek volgde en we werden geacht zijn visitorsbook te tekenen. Na alle formaliteiten konden we weer in de auto stappen om opnieuw een vreselijke tocht van 6 uur te ondernemen. Tijdens de tocht terug stopte Ngomelo plots de auto in een dorpje en iedereen in de auto liep te lokale markt op. We hadden geen idee waar iedereen naar toe was gegaan maar we konden slechts blijven wachten bij de auto. Na 40 minuten kwamen de heren een voor een met boodschappen terug. Zelfs een grote 40 kilo zak maisbloem moest mee de auto in. De auto zat bomvol met mensen en goederen en we moesten nog een paar uur rijden. Bij aankomst in Makao konden we duidelijk zijn dat dit de meest zinloze dag was. Laten we nou hopen dat we morgen eindelijk gewoon weer aan het werk kunnen.

 

Woensdag 26 oktober

Om 7.30 vertrokken naar Mbuyuni. In een klaslokaal mochten we onze clinic opbouwen. Het werd een enorm drukke dag. 160 patiënten kwamen bij ons langs waarbij meerdere chirurgische verwijderingen met de dental field unit nodig bleken te zijn.  Door de drukte waren we pas laat klaar en reden met de ondergaande zon weer richting Makao. Zoals altijd hebben we ons potje gekookt en lekker vroeg naar bed om weer op te laden voor de volgende dag.

 

Donderdag 27 oktober

Vandaag geen lange tocht naar de volgende locatie, maar slechts 10 min naar het ‘buurthuis’ van Makao. Het is een soort feesthal die speciaal voor ons werd opengemaakt. Makao is duidelijk een dorp waar tandheelkundige hulp nodig is. De hele dag doorgewerkt met regelmatig moeilijke behandelingen tussendoor. Om 17u hebben we de poorten gesloten en zijn we aan de grote schoonmaak van al het instrumentarium begonnen. Na alle spullen weer ingepakt te hebben voor het volgend project zijn we terug naar de campsite gegaan om de laatste dag passend af te sluiten met een biertje in het maanlicht.

 

Vrijdag 28 oktober

Aangezien het Joost zijn verjaardag was, hadden Floris en Mart hem gewekt met een krentenbol met 4 kaarsjes erop. Vandaag begint de terugtocht naar Arusha, maar met een tussenstop in de buurt van Karatu. Er was telefonisch een slaapplek voor ons geregeld in een lodge zodat we de laatste dag nog even konden ontspannen. Bij aankomst zouden we een ‘double en een single room’ krijgen omdat er geen ‘triple room’ was. Nou, geen probleem maar bij het openen van de deur zagen we dat de double kamer 3 bedden en de single kamer 2 bedden had. We hadden dus slaapplek voor 5 man. Aangezien we dit soort overnachtingen zelf betalen vonden we het niet nodig om hier extra voor te moeten betalen en zouden we genoegen nemen met de kamer met 3 bedden. Dit leek in ons hoofd een simpele oplossing, maar uiteindelijk zijn we uren bezig geweest met de hotelmanager om onze wens duidelijk te maken. We mochten wel met z’n drieën op 1 kamer maar dan moesten we 100% annulation fee betalen voor de andere kamer. We hadden niet veel zin meer om onze tijd te verspillen aan dit soort discussies en legden ons erbij neer. Floris wou toch nog even gaan kijken in de single room, maar nu bleken er reeds andere mensen in geplaatst te zijn. Heh? Hoezo? Dus wij betalen voor deze kamer en het hotel vangt opnieuw geld voor dezelfde kamer van een ander koppel. Nu wilden we toch wel heel erg graag met de baas spreken aangezien de manager er zich niet uit kon praten. We werden ontvangen in het kantoor van de baas. Hij begreep ons helemaal en verontschuldigde zich voor de gang van zaken. De manager werd even duidelijk verteld dat dit absoluut niet de manier was hoe gasten behandeld dienen te worden. Er werd een compromis gesloten en het werd nog een gezellige avond.

 

Zaterdag 29 oktober

Om 8 uur vertrokken we naar Arusha. Na een vlotte rit rijden we de drukte van de stad weer in. We besluiten meteen door te rijden naar Usa River om de spullen alvast op te slaan in het huis van Joost. Lucas en Ngomelo gaan naar de luchthaven om Solar op te halen, maar zouden ons weer op komen halen om dan door te rijden naar Arusha om de laatste zaakjes te regelen. Aangezien er blijkbaar wat vertraging was besloten we alvast de berg naar beneden te lopen. We reden naar Dr. Samson om onze export permits op te halen. Bij aankomst hebben we hem een grote zak vol met materialen, instrumenten en wat t-shirts gegeven om in het ziekenhuis van Arusha te kunnen gebruiken. We dachten dat nu ons moment daar was om nu eindelijk die export permits in handen te krijgen maar, helaas. Na 2 weken de tijd te hebben gehad, had Dr. Samson pas gisteren de aanvraag ingediend. Dan maar even schakelen en zelf iets bedenken. We hebben dan maar een soort van document opgesteld met veel stempels en handtekeningen in de hoop de douane hiermee te kunnen misleiden. Voor het ziekenhuis hebben we vervolgens afscheid genomen van Lucas en Solar. Ngomelo bracht ons terug naar Usa River.

 

Zondag 30 oktober

We waren bewust vroeg vertrokken naar de luchthaven in de hoop een half slapende douane beambte aan te treffen. Bij aankomst moesten alle koffers door de scanner alvorens het luchthavengebouw te mogen betreden. De twee beambten zagen natuurlijk weer iets geks op de scan (dental field unit) en kwamen even verhaal halen. Van zodra het woord viel dat we ‘dentists’ waren, begonnen ze meteen te vertellen dat ze over ons gehoord hadden en eentje deed vervolgens z’n mond wijd open. Mart dook meteen met z’n zaklamp in die mond en Joost zag z’n kans schoon om de tassen snel op een karretje te laden en stiekem weg te rollen om geen verdere vragen over de unit te krijgen. Douanecheck zonder problemen! Na een enkele uren werden we allemaal weer herenigd met onze geliefden en was het project afgerond.



Reacties



Plaats een reactie

  • Gemarkeerde velden zijn verplicht *.

If you have trouble reading the code, click on the code itself to generate a new random code.
 

Onze Projecten
Bekijk alle
Project 2018

Project 2018

Verslag Project 2018  

 

Volgt zo snel mogelijk

 

Project 2017

Project 2017

Verslag Project 2017 – Masai Mara (8 t/m 22 oktober)   Door de problemen die zich tijdens vorig project in ...

Project 2016

Project 2016

Verslag Project 2016  (Tanzania 16 t/m 30 oktober)   Zondag 16 oktober Zoals elk jaar hebben we ook nu ...