slide

Project 2015

Verslag Project 2015 – Tanzania

 

Op zoek naar een nieuwe horizon!

Zoals elk jaar gaan de voorbereidingen voor het project al in het voorjaar van start. Tijdens deze voorbereidingen hebben we helaas enkele tegenslagen moeten verwerken. Door contact op te nemen met Robert, onze contactpersoon in het Pokot gebied, werd al snel duidelijk dat de rust nog niet was wedergekeerd in de regio. Hij heeft ons dan ook aangeraden in 2015 niet naar Noord-Kenia te komen. Dit alles had natuurlijk te maken met de problemen die ontstaan zijn in oktober 2014 (te lezen in het verslag van Project 2014). Zijn advies hebben we uiteraard opgevolgd gezien het feit dat veiligheid van het team boven alles gaat. Verder diende nu het besluit genomen te worden of er wel een Project 2015 zou komen, of dat we een andere locatie zouden moeten zoeken waar de veiligheid geen probleem zou zijn.

Ongeveer op hetzelfde moment kregen wij het zeer droevige nieuws te horen dat Bernhard Martens, onze contactpersoon in Nairobi voor het regelen van de licenties, om het leven is gebracht tijdens een overval in zijn huis. Graag wil ik nogmaals via deze weg zijn familie veel sterkte wensen bij het verwerken van dit verlies. De hulp van Bernhard Martens was cruciaal voor ons, maar ook voor vele andere hulporganisaties in Kenia.

Tijdens een vergadering is uiteindelijk de knoop doorgehakt en besloten om het project tijdelijk naar Tanzania te verhuizen. Geen gemakkelijke opdracht gezien het feit dat we geen bestaande contacten hadden in deze regio. Uiteindelijke hebben we de voorbereidingen succesvol kunnen afronden in samenwerking met Basecamp Volunteers en Asilia Africa. Verder in het verslag zal hun rol in het geheel duidelijk worden.

Team 2015

Joost Berben

Thijs Beerepoot

Floris van de Ruit

Zondag 11 oktober

Ondanks het feit dat we het project in Tanzania zou plaatsvinden, moesten we eerst naar Nairobi. We hadden Robert gevraagd om ons instrumentarium en materialen, die bij hem thuis opgeslagen lagen na Project 2014, naar Nairobi te brengen.

Na aankomst op Jomo Kenyatta Airport werden we opgehaald door een medewerker van Asilia. Hij bracht ons naar ons onderkomen voor de nacht, waar Robert reeds op ons stond te wachten met al onze spullen. Het is altijd een prettig weerzien en al snel volgde alle verhalen over de situatie in het Pokot gebied tijdens het avondeten in een nabijgelegen Indiaas restaurant.

Aan het eind van de avond hadden we nog even alle spullen geordend en bekeken zodat alles klaar zou staan voor de tocht naar Arusha (Tanzania) de volgende ochtend.

 

Maandag 12 oktober

Vroeg in de ochtend en mooi op tijd stond er een chauffeur van Asilia klaar om ons naar de grens te brengen. Na het ontbijt probeerden we al onze spullen in het busje te krijgen en na enkele keren passen en meten konden we de baan op.

Asilia Africa is een Safari organisatie (www.asiliaafrica.com) die luxe reizen organiseert in Kenia en Tanzania. Joost Freijzer werkt voor Asilia en had, na het horen van de problemen in Noord-Kenia, aangeboden om te kijken wat hij zou kunnen regelen om een project van de grond te krijgen in Tanzania. Asilia probeert in hun organisatie zoveel mogelijk te werken met lokale mensen. Door het uitstippelen van een route langs enkele dorpen zou onze stichting  juist deze mensen en hun families van tandheelkundige zorg kunnen voorzien.

De weg van Nairobi naar Namanga (grensovergang) is goed onderhouden en de reis verloopt dan ook vlot. Bij de grenspost ruilen we het busje om voor een 8-seater Toyota Land Cruiser. Deze 4x4 wordt door Asilia ter onze beschikking gesteld met chauffeur, Ngomelo. Eerst aan Keniaanse kant wat stempels halen en dan te voet de grens over voor het kopen van ons visum in Tanzania en de Yellow fever en “Ebola check”. Met alle juiste papieren terug naar Kenia om nu met de 4x4 de tocht naar Arusha in te zetten.

Aangekomen in Arusha hebben we een hele waslijst aan dingen die we nog moeten regelen. Als eerste op zoek naar Moses van Basecamp Volunteers. Deze organistaie beheert een database van ontwikkelingsprojecten waar iemand zich kan aanmelden om daar aan deel te nemen. Wij hebben hem gecontacteerd en hij heeft het mogelijk gemaakt dat we toestemming kregen om ons werk te doen. Verder heeft hij er ook voor gezorgd dat we naast de locaties in de Arusha regio ook enkele dorpen die Asilia heeft aangegeven van zorg kunnen voorzien.

Samen met Moses gaan we naar onze ‘volunteer permits’ aanvragen. Hiervoor moeten we $600 neerleggen, pasfoto’s gaan laten maken en onze paspoorten achterlaten. Morgen ochtend zou alles klaar liggen … Moses wist ons te verzekeren dat het wel goed kwam.

Bij Moses thuis hebben we al onze spullen uitgeladen en alvast een logische indeling gemaakt voor de start van onze eerste werkdag. Samen met Ngomelo zijn we vervolgens inkopen gaan doen bij de Nakumatt. Deze van origine Keniaans winkel is in Arusha verschrikkelijk duur. Eerst dachten we dat we fout aan het omrekenen waren van Tanzaniaanse shilling naar euro’s, maar alles was inderdaad bijna drie keer zo duur dan in Kenia. Bij een kleine apotheker hebben we onze anesthesie opgehaald en ging de zoektocht verder om matrasjes voor in de tenten te kopen. Nu we alle spullen in orde hadden voor het project ontbrak er nog 1 ding, gas. Gas is cruciaal voor het steriliseren van onze instrumenten, maar ook om ons potje te kunnen koken voor het avondeten. We hadden een gastank die gevuld moest worden, maar helaas was het van een merk dat niet erg vertegenwoordigd was in Arusha. Het simpelweg bijvullen was al helemaal teveel gevraagd. En de lege gasfles omruilen voor een nieuwe was echt een issue omdat er een ander merk stond op de verder identieke gasfles. Dit heeft ons serieus 2 uur gekost om weer met een volle fles naar Moses zijn huis te kunnen rijden.

We mochten met z’n drieën in de gastenkamer van Moses de nacht doorbrengen nadat we alvast de Land Cruiser hadden ingepakt om vroeg te kunnen vetrekken.


Dinsdag 13 oktober

Bij het uitrijden van Arusha de volgende ochtend moesten we eerst onze gids van Basecamp Volunteers oppikken. Nelson zal ons de weg wijzen naar Nguruma. Dit dorpje ligt niet ver van Arusha en de weg is goed. We komen aan bij een relatief nieuw ziekenhuisje en worden welkom geheten door de ‘head-nurse’. Hij geeft ons een rondleiding door het ziekenhuis en verdraaid …. boven de deur van een kamertje staat de tekst “Dentist”. Ja, hier was om de zoveel tijd een tandarts aanwezig en hij zou vandaag ook even komen kijken. Dit is natuurlijk niet de bedoeling. Onze stichting richt zich op de mensen die niet in staat zijn om tandheelkundige zorg te verkrijgen. Achteraf denken we dat het een soort van test / beoordelingsmoment was van de lokale overheid om te kijken hoe we ons werk uitvoeren. De tandarts (Andrew) was inderdaad regelmatig vragen aan het stellen en keek over onze schouder mee.

We kregen een mooie ruimte om in te werken en Nelson deed goed zijn werk met het vertalen van de patiënten bij het aangeven van hun problemen. Vooral vrouwen en kinderen bezoeken onze kliniek. Iedereen krijgt een tandenborstel met tandpasta na hun bezoek. Ook de knijpkatten die ook dit jaar weer door Loudmouth zijn gesponsord, worden uitgedeeld. Het wordt een productieve dag met enkele zeer lastige extracties. Het opzetten en opruimen van onze kliniek loopt na al die jaren gesmeerd en met de gedachte dat we naar het volgende dorp zouden doorrijden laden we de 4x4 weer in. Change of plans, we gaan terug naar Arusha en slapen daar in een hostel van Basecamp Volunteers. Zoals gebruikelijk wil er dan iemand meerijden en Andrew springt in de auto voor een lift naar de grote stad. Het grote verschil van dit project met alle andere jaren is dat anderen voor ons bepalen wat er gaat gebeuren. De chauffeur beslist wanneer hij een keer wil gaan rijden en de gids bedenkt dat het wel lekker is om in z’n eigen bed in Arusha te gaan slapen, dus dat wij ergens in een een hostel de nacht moeten doorbrengen. De eigen strakke planning van de jaren hiervoor heeft nu plaatsgemaakt voor het lijdzaam volgen. Dat is wennen.

Het hostel is netjes en net aan de rand van de binnenstad. Om wat te gaan eten moesten we maar een ‘klein stukje lopen’. Het bleek toch nog een aardige tocht te zijn en op de terugweg was het pikdonker. Dat hoeft niet een probleem te zijn, maar wanneer je achtervolgd wordt met de woorden “See you in heaven … or in hell!” is het een minder prettig avondwandeling. Met het geluid van de brulkikkers vallen we in het hostel in slaap.

Woensdag 14 oktober

Nu het nog kan toch maar even een frisse douche voor we de rit richting Ngorobob zouden gaan maken. Ngomelo kwam al vroeg in de ochtend aanlopen, ingewikkeld in zijn typische Masai doek tegen de frisse ochtend. Na ook Nelson opgehaald te hebben vertrokken we naar het westen. Zo ver was het niet en toen we aankwamen was het duidelijk marktdag. Op het open plein was er een enorme drukte van mensen die hun groenten of dieren aan het verkopen waren. Toen we bij de dispensary aankwamen leek het erop alsof ze ons niet echt verwacht hadden. Er werd wat moeilijk gedaan omdat ze zich verplicht voelden nu echt wat te gaan regelen. Na wat heen en weer bellen kregen we een de oude verlaten dispensary toegewezen om onze kliniek op te zetten. Het was ongelooflijk druk om ons heen, maar zoals ons ook in Kenia reeds duidelijk was geworden hadden mensen geen behoefte aan tandheelkundige zorg als het marktdag was. Op zo’n dag telde alleen zaken doen en daarna aan het bier. Slechts enkele patiënten druppelden binnen. We hebben opnieuw duidelijk gemaakt aan Nelson dat dit soort dorpjes niet onze voorkeur hebben om hulp te bieden. We waren slechts enkele kilometers verwijderd van Arusha, dus deze mensen zijn altijd in staat tandheelkundige zorg te krijgen. Nelson snapte het meteen en stond eigenlijk zelf op het punt om te vertrekken aangezien hij vond dat we niet echt welkom waren en dacht dat we op andere plekken beter werk zouden kunnen doen. Op het punt van vertrek werd aangegeven dat onze Land Cruiser omgewisseld zou worden. Hierdoor moesten we dus wachten met het weer inladen van onze spullen. Na een hele tijd wachten bleek dat er toch geen voertuigwissel zou zijn.
Na deze informatie zijn we dan ook meteen richting Likamba vertrokken na het aanvullen van onze proviandvoorraad. De rit naar Likamba was prachtig. Met een lichte stijging en door een landschap dat verscheurd werd door diepe geulen veroorzaakt door erosie, kwamen we aan in Likamba. Bij aankomst werden we welkom geheten en werd er voor ons besloten dat we de volgende ochtend werkzaam zouden zijn in de ‘rechtzaal’, een lege ruimte die soms gebruikt werd voor het oplossen van lokale geschillen. Naast het gebouw lagen de restanten van de kerk die wel opnieuw in aanbouw was. We besloten onze tenten hier op te zetten om beschutting te hebben tegen de wind die over de heuvels blies. Vervolgens was het tijd om te eten na een lange dag. In het donker bereidde we een pasta en deelde het met Nelson, Ngomelo en wat oudere heren die zich bij ons hadden gevoegd. Ngomelo was helaas nog niet zo bekend met de manier van het vasthouden van een mess-tin. Het handvat heeft een scharnier waardoor zijn bakje nog voor z’n eerste hap dichtklapte en alles op de grond viel. Gelukkig was iedereen bereid zijn bakje weer bij te vullen.

Donderdag 15 oktober

Het was een onderbroken nacht geweest. De honden in de omgeving gingen wild tekeer nadat we in onze tent waren gaan liggen. Al vroeg hebben we in het naastgelegen gebouw de kliniek opgebouwd. Tegen dat tijd dat de eerste patiënten aankwamen kregen we ook bezoek van Mechteld en Mikky. Zij studeren in Eindhoven, maar hebben zich samen opgegeven voor een stage van 6 maanden in de regio van Arusha. Ze waren erg onder de indruk van onze werkzaamheden en hebben ons tijdens de behandelingen geassisteerd. Aan het einde van de dag werden we gedwongen om onze dental field unit aan te sluiten aangezien een kies chirurgisch verwijderd diende te worden. Na een geslaagde dag gingen we er vanuit dat de onze tocht richting het westen verder zouden zetten, maar na al die jaren weten we dat plannen steeds aan veranderingen onderhevig zijn. Omdat we afscheid zouden nemen van Nelson van Basecamp Volunteers en het project verder zouden zetten met Solar van Asilia Africa, moesten we toch terug naar Arusha. Bij aankomst bleek Solar nog niet terug in Arusha te zijn. Er werd opnieuw even geopperd om van 4x4 te wisselen, maar ook deze dag zou het niet plaatsvinden. We besloten onze tenten op te zetten op het Asilia hoofdkwartier zodat we de volgende ochtend snel de stad uit kunnen vertrekken. Die avond hebben we Nelson thuis afgezet en bedankt voor zijn medewerking. Aangezien we nu toch weer in de stad waren, besloten we af te spreken met Mechteld en Miki om ergens een hapje te gaan eten. Ngomelo bracht ons naar het rendez-vous punt. Na een geslaagde avond kropen we onze tenten in om vervolgens opnieuw geen oog dicht te doen door blaffende honden, dreunende disco’s en jawel … nachtelijke drilboren.

Vrijdag 16 oktober

Om 05:15 op om de auto klaar te maken voor de tocht richting de Serengeti. Eerst moesten we het huis van Solar zoeken om zijn matras en reistas op te halen, want die lagen nog niet op het hoofdkantoor. Na enkele uren komen we aan bij de Ngorongoro krater. Toch maar even uitgestapt om de benen te strekken en van het prachtige uitzicht te genieten. Er stonden nog aardig wat kilometeres op de planning, dus Ngomelo gebood ons weer verder te reizen. Na een stoffige rit kwamen we uiteindelijk bij de oostgrens van de Serengeti waar we een Land Cruiser zagen staan. De voertuigwissel waar nu al enkele dagen over gepraat werd was nu een feit. In de brandende zon moesten we al onze spullen gaan overladen in een 4x4 die net effe iets anders was ingedeeld en net wat kleiner was. Uiteindelijk lukte het en konden we verder rijden met onze nieuwe chauffeur , Joshua. Ngomelo reed vervolgens weer helemaal terug naar Arusha. Na uiteindelijk 8 uur kwamen we aan in Piyaya. Bij aankomst in dit Masai dorp, hebben we een rondje gelopen om te laten zien dat we waren gearriveerd en om even te kijken waar het best onze kliniek en tenten zouden kunnen opzetten. Onze keuze was gevallen op het schooltje. In de schaduw van de bomen op de speelplaats hebben we onze tenten neergezet. Niet veel later werd het dorp in de duisternis gezet door een enorme zandstorm. Bij het wegtrekken van de gelige stofwolken zijn we gestart met alvast het klaslokaal ter onze beschikking klaar te maken voor de werkzaamheden van de volgende dag. In de schemering werd de pot op het vuur gezet en konden we voldaan van de invallende avond genieten.

Zaterdag 17 oktober

Om 06:00 werden we gewekt door de schoolbel. Aangezien de Masai een semi-nomadisch volk is verblijven veel kinderen hier permanent op school. De eerste bel was dus om de kinderen van de ‘boarding school’ te wekken. Na het standaard ontbijt van enkele koekjes en wat water zijn we aan de slag gegaan. Het was een drukke dag waarin veel uiteenlopende problemen aan bod kwamen. Het meest vreemde was toch de dame die klaagde over tandpijn in de gehele mond. Na haar uitleg werd duidelijk dat iemand haar had verteld dat ze om tandsteen tegen te gaan haar mond moest spoelen met accuzuur. Zei ze dit echt of was di een foutje in de vertaling? Nee, het was echt accuzuur. We zien wel vaker in dorpjes waar het druk is dat na het opruimen er toch altijd wat mensen langskomen. In Piyaya was dat niet anders. Onder het motto ‘we zijn er nou toch’ gooi je de koffers dan maar weer open en worden ook de laatste hulpbehoevende geholpen. Nu het écht klaar was liepen Thijs en Floris nog even een rondje door het dorp. Zij werden bedankt voor onze hulp en hadden al snel een grote groep kinderen om zich heen die hen helemaal tot bij de tenten volgden. ’s Avond voor de tent werden we omringd door prachtig gezang. De kinderen in het internaat waren samengekomen om mooie traditionele liederen te zingen en zo, ondanks hun opleiding, toch in contact te blijven met hun afkomst.

Zondag 18 oktober

Om 06:00 vertrokken we naar Mbalibali. Een tocht van 6 uur door de Serengeti. Hoewel we hier niet gekomen zijn om de ‘Big Five’ te zien is het toch mooi meegenomen als je tijdens een lange toch naar deze prachtige dieren kan kijken. Leeuwen, cheeta’s, allerlei soorten bokjes, gnoes en nijlpaarden passeerden de revue. Via Mugumu komen we aan in Mbalibali. Daar werden we welkom geheten op het erf van de burgemeester. We zochten een mooi plekje naast het huis uit, maar werden al snel gedwongen de tenten te verplaatsen aangezien het enorm begon te regenen. Er was meer regen verwacht en we zouden Mbalibali gebruiken als basiskamp waarvanuit we naar andere dorpen zouden rijden. Daarom leek het ons verstandig onze tenten onder het afdak van de woning van de burgemeester te plaatsen. Deze ruimte werd voor ons vrijgemaakt van een enorme stapel brandhout zodat wij droog de nacht konden doorbrengen. Nu al het hout buiten opgestapeld lag werd er al snel een kampvuur aangemaakt. De rustgevende vlammen en het typische geknetter van het vuur werden helaas tenietgedaan door de flatscreen TV die vervolgens buiten werd gezet zodat ook de buren het nieuws zouden kunnen horen. Het waren de laatste dagen in aanloop naar de verkiezingen dus alles werd op de voet gevolgd door onze gastheer. Voor ons avondeten hadden we gevraagd of we ergens wat groenten konden kopen. De zoon van de heer des huizes kwam vervolgens met 4 courgettes terug van elk 3kg. Enorm! Een halve courgette werd uiteindelijk door de pasta verwerkt en de overige kilo’s hebben we maar aan de buurvrouw gegeven die het wel kon gebruiken.

Maandag 19 oktober

Vandaag stond Merenga op het programma. Een vieze dispensary met overal muizenkeutels en waar letterlijk de vleermuizenstront uit de dakconstructie naar beneden viel. Het was dus een uitdaging om al onze spullen schoon te houden en ook te werken zonder zelf het doelwit te zijn van de vallende keutels. Ook hier was een hoge opkomst met meerdere moeilijke gevallen. Solar had een grote doos gedoneerde leesbrillen met verschillende sterktes meegenomen die hij hier aan de oude mannen en vrouwen aan het uitdelen was. Ook hier was het weer zo dat bij het opruimen er in één keer weer 10 patiënten voor de deur staan. Alsof er gewacht wordt tot alles opgeruimd is om dan toch de moed te verzamelen en dan op de deur te kloppen. Na deze drukke dag zeiden we op de terugweg naar Mbalibali dat een koud biertje wel zou smaken. Onze chauffeur, Joshua, gaf aan dat hij dat wel kon regelen want in het volgende dorpje was er koud bier?  We keken elkaar aan en vroegen ons af welk dorpje dat dan wel zou zijn. Don’t worry … it isn’t far! Uiteindelijk drong het tot ons door dat hij helemaal terug naar Mugumu aan het rijden was in de gietende regen. Dit was natuurlijk niet onze bedoeling geweest, maar hij smaakte wel. Bij thuiskomst in Mbalibali stond de geit voor het avondmaal van morgen al klaar. Het was nu al te laat om er nog aan te beginnen, maar een mooi stukje vlees was een goed vooruitzicht.

Dinsdag 20 oktober

Deze dag is Machochwe aan de beurt. Een mooie dispensary met uitzicht op de Serengeti en de migrerende gnoes. Veel standaard extractie deze dag, maar toch weer aan het eind de dental field unit moeten gebruiken voor een chirurgische verwijdering. De nurses vonden het de hele dag al enorm interessant dus kwamen vaak een kijkje nemen, maar bij de laatste patiënt stonden ze er allemaal omheen met hun mobiel in de hand om alles vast te leggen. Bij de dankwoorden en het afscheid werden we geattendeerd op hun ‘verlanglijstje’. Die hoofdlamp was toch wel heel handig en de latex handschoenen kwamen ze eigenlijk ook te kort. We hebben hen uiteindelijk bedankt met T-shirts, knijpkatten en een doos handschoenen. Op de terugweg was het opnieuw aan het regenen en bij thuiskomst werden we ontvangen voor het avondmaal. Er was een geit geslacht en de mooie stukken vlees lagen te braden op het vuur. We waren zeker niet alleen want elke man met een beetje status schoof aan rond het kampvuur. Toen het vlees verdwenen was waren er blijkbaar nog enkelen met een knorrende maag want de haan die nog enkele seconden vrolijk over het erf liep werd van zijn veren ontdaan en ging ook de rooster op. De hulp van de burgemeester, John, had blijkbaar vuurvaste handen. Hij nam zonder ook maar één spiervertrekking in het gelaat elke keer het rooster van het vuur met zijn blote handen om te kijken of het vlees al gaar was.


Woensdag 21 oktober

Vandaag zouden we niet ver hoeven te reizen. Op nog geen 200 meter van onze slaapplaats stond naast de oude dispensary van Mbalibali een gloednieuw gebouw. Blijkbaar waren ze nurses toch gehecht aan het oude gebouw aangezien het nieuwe gebouw nooit in gebruik genomen was, tot vandaag. In de grootste ruimte hebben we vervolgens de kliniek opgebouwd en de patiënten liepen vlot binnen. In de kleine dispensary was het blijkbaar baby-spreekuur waardoor veel jonge moeders na hun bezoek ook bij ons even binnensprongen. Op gegeven moment werden we geconfronteerd met een patiënt waarbij een grote zwelling in de mond zichtbaar was. Zowel aan de tong- als aan de wangzijde was een zwelling waarneembaar ter grootte van een kiwi. De patiënt gaf aan er al jaren last van te hebben doordat het zijn dagelijks leven bemoeilijkt. Wat de uiteindelijke diagnose was zou enkel met pathologisch onderzoek achterhaald kunnen worden, maar het leek ons op dat moment een gesteeld fibroom te zijn. In eerste instantie leek het ons beter deze patiënt door te verwijzen voor verdere behandeling naar een ziekenhuis gezien de verhoogde kans op bloedingen, maar hij gaf al snel aan dat dat financieel niet zou lukken. Uiteindelijk werd er besloten dan toch maar in onze kliniek de zwelling te verwijderen. Na het wegsnijden van de twee delen van de zwelling viel de bloeding in eerste instantie nog mee. Na het verwijderen van de twee premolaren midden in de zwelling, die verder zeer mobiel waren, kwam er pas een flinke bloeding opzetten. De mond van de patiënt vulde zich sneller dan gebruikelijk met bloed waardoor het al snel duidelijk was dat we alles uit de kast moesten trekken om de bloeding te stelpen. Met speciale sponsjes en gaasjes lukte het uiteindelijk om de situatie stabiel te krijgen, maar van zodra de gaasjes verwijderd werden ging het weer bloeden. Uiteindelijk heeft deze patiënt uren langs ons op een stoel gezeten om hem in de gaten te houden. Aan het einde van de dag was de bloeding gestopt en kon hij naar huis. We hebben hem wel gevraagd zich de volgende dag te melden om de situatie nog even te beoordelen. Na de middag werd het wat rustiger. Ngomelo had de opdracht gekregen naar Mbalibali te komen om weer een autowissel te doen, dus tussen de patiënten door hebben we de onze Land Cruiser weer helemaal leeggehaald. Er restte ons niets anders dan op Ngomelo te wachten om alles weer een plekje te geven in de nieuwe 4x4. Toen we de laatste patiënt hadden behandeld, was het niet nodig om de kliniek op te breken aangezien we de volgende dag weer op dezelfde locatie zouden werken. Bij aankomst stond er weer een geit klaar om geslacht te worden als bedank voor onze geboden diensten. De kinderen uit de buurt verzamelden zich met ons om het kampvuur heen, terwijl we smakelijk het geroosterde vlees opaten. In de nacht werden we wakker gemaakt door lawaai wat leek op een feest in het dorp. Later bleek het geen feest te zijn maar het lawaai van de dorpelingen die een kudde gnoes aan het verjagen waren die besloten had hun grote trek dwars door het dorp te laten plaatsvinden.

Donderdag 22 oktober

Weer een dag in Mbalibali met goede opkomst. Even viel de toestroom tegen maar dat kwam omdat het opnieuw hevig begon te regenen. De patiënt met de hevige bloeding van gisteren was nog niet opkomen dagen zoals gevraagd. De nurse heeft vervolgens z’n motor gepakt om hem te gaan zoeken. Na een uurtje of twee meldde hij zich bij ons. Hij was alweer aan het werk in het veld en vond dat alles prima ging. De wonde zag er inderdaad keurig uit en hij gaf aan zeer tevreden te zijn dat we hem hebben kunnen helpen. Na de middag werd het rustiger en besloten we alvast onze spullen te pakken om richting Sayari Camp te rijden. Tijdens het opruimen dacht Thijs dat het een goed idee was om een wespennest dat in de hoek van het raam zat even een por te geven. Het resultaat was dat Joost werd aangevallen en midden op zijn voorhoofd gestoken werd … pijn! Bij het verlaten van Mbalibal rijden we weer de Serengeti in. Hier kwamen we de restanten tegen van de kudde gnoes die gisteren nacht het dorp op z’n kop hadden gezet. Na een prachtige tocht kwamen we aan bij het kamp. Zoals eerder beschreven is Asilia Africa een safaribedrijf dat luxe reizen organiseert in Kenia en Tanzania. Na de afgelopen weken in ons tentje te hebben geslapen, kregen we elke een luxe tent met bed, douche en een prachtig uitzicht toegewezen. Asilia Africa had hun medewerkers en hun families maar ook de medewerkers van omliggende safariorganisaties aangegeven dat we de volgende dag onze diensten zouden aanbieden in het kamp.

Vrijdag 23 oktober

Na een heerlijke nacht met af en toe het geluid van een nijlpaard die door het kamp struint, zijn we de kliniek gaan opbouwen in een safaritent in het personeelsgedeelte van het kamp. De patiënten kwamen maar druppelsgewijs binnen, misschien omdat ze eerst kun taken aan het doen waren in het kamp. Tussen de patiënten door hebben we dan alvast ons instrumentarium gereinigd, geteld en gesorteerd. Tegen de middag werd het weer wat drukker. Dit keer konden we eens echt lunchen in plaats van de droge koekjes die we gebruikelijk eten. Maar ook konden we voor de verandering een duik in het zwembad nemen. Na de lunch hadden er zich weer wat patiënten voor de tent verzameld. Zoals al meerdere keren was voorgekomen tijdens dit project sloten we ook deze dag af met een chirurgische extractie waarbij de dental field unit geïnstalleerd moest worden. Dit was onze laatste werkdag dus alle spullen werden geïnventariseerd en ingepakt. We werden getrakteerd op een heerlijk avondmaal. Ook deze avond kregen we een bezoek van de nijlpaarden die vanuit de Mara rivier het land introkken. Het is altijd prettig om aan het eind van een project even te kunnen ontspannen, maar het verblijf in Sayari Camp was natuurlijk van een heel andere orde dan de verblijfsplaatsen in het noorden van Kenia.


Zaterdag 24 oktober

Om 05:30 werden we opgepikt aan de tent om te vertrekken richting Arusha. Dit betekende dat we langs de oostkant dwars door de Serengeti zouden rijden om opnieuw langs de Ngorongoro krater te komen. Bij het binnenrijden van Karatu merkte Ngomelo dat er iets aan de hand was met het rechtervoorwiel – de rem was vastgelopen. In een kleine werkplaats langs de weg en na 1,5 uur sleutelen konden we weer de weg op. Uiteindelijk kwamen we na een rit van 12 uur aan bij Joost, onze Nederlandse contactpersoon binnen Asilia, in Usa River. Hij was zo vriendelijk om ons te laten overnachten in zijn huis en om een ruimte ter beschikking te stellen voor de opslag van onze spullen. Na een hapje en een drankje toch maar op tijd naar bed aangezien we om 03:30 alweer richting de luchthaven moesten vertrekken.


Zondag 25 oktober

Vanaf Kilimanjaro Airport namen we eerst een lucht naar Nairobi om daar de aansluiting te vinden naar Amsterdam. Op naar huis!

Hoewel het een totaal andere ervaring was dan de voorbijgaande jaren in Kenia kunnen we terugkijken op een geslaagd project In Tanzania, mede mogelijk gemaakt door de hulp van Basecamp Volunteers en Asilia Africa. Vanaf het begin was het ondanks de planning elke dag maar weer afwachten wat ons te wachten stond. Het aantal patiënten dat we met onze tandheelkundige zorg hebben kunnen bereiken is vergelijkbaar met de projecten in Kenia. De dorpen die we bezochten leken in eerste instantie minder hulpbehoevend dan de traditionele dorpen in Noord Kenia, maar dit is een misvatting die al snel ontstaat door de gedachte dat deze dorpen meer ‘verwesterd’ zijn. Helaas blijft ook in deze dorpen van vooruitgang goede (tandheelkundige) zorg achterwege. 



Reacties

Ton van de Ruit
Sun October 04, 2015, 19:36:31
Reply

Veel succes en een veilige reis toegewenst. Marjo & Ton van de Ruit.

Irma Paap
Mon November 30, 2015, 21:33:48
Reply

Piga picha ni nzuri, mmefanya kazi safi. (De foto's zijn mooi, jullie hebben goed gewerkt)
Mmesaidia watu wengi (jullie hebben veel mensen geholpen)



Plaats een reactie

  • Gemarkeerde velden zijn verplicht *.

If you have trouble reading the code, click on the code itself to generate a new random code.
 

Onze Projecten
Bekijk alle
Project 2018

Project 2018

Verslag Project 2018  

 

Volgt zo snel mogelijk

 

Project 2017

Project 2017

Verslag Project 2017 – Masai Mara (8 t/m 22 oktober)   Door de problemen die zich tijdens vorig project in ...

Project 2016

Project 2016

Verslag Project 2016  (Tanzania 16 t/m 30 oktober)   Zondag 16 oktober Zoals elk jaar hebben we ook nu ...