slide

Project 2013

 

East-Pokot District

Samburu District

 

(Foto-verslag onderaan deze pagina)

De voorbereiding voor het Project 2013 liep wat anders dan de voorbije jaren.

Niet alleen omdat we besloten hadden het team uit te breiden tot drie leden om extra ondersteuning te hebben tijdens de behandelingen, maar ook omdat in augustus Nairobi International Airport deels afbrandde en enkele dagen voor ons vertrek de terroristische aanslag op de West Gate Mall plaatsvond in het centrum van Nairobi. Nu hadden we hier gelukkig niet direct mee te maken, maar het creëert tijdens het voorbereiden van het project toch een minder prettige sfeer.

Van 6 tot en met 20 oktober was het team, bestaande uit Joost Berben, Thijs Beerepoot en Floris van de Ruit, werkzaam in het East-Pokot en het Samburu District. Ter plaatse werden we zoals gebruikelijk bijgestaan door Chief Robert Kanyakera (contactpersoon Pokot) en Dr. Edward Lolokuru (contactpersoon Samburu) om als tolk en gids te fungeren. Door de droogte en de gespannen sfeer tussen het Pokot en het Samburu volk ging vanaf het tweede deel van het project Aptele Lolokuru, de broer van Edward, mee als “Kenya Police Reserve”.

Zondag 06/10/2013:

Op zondagochtend vond de samenkomst Schiphol Airport plaats. Door de regelingen die getroffen werden met de douane konden we dit jaar zonder problemen onze apparatuur het land uitvoeren. Het blijft altijd de vraag of hun Keniaanse collega’s daar hetzelfde over denken.  

Na een vlucht van 8 uur kwamen we aan in Nairobi. We werden met een bus langs de afgebrande terminal geleid om in een splinternieuwe aankomsthal onze bagage op te halen.  Deze tijdelijke aankomsthal was eigenlijk de nieuwe overdekte parking van de luchthaven, maar het heeft er nog nooit zo netjes en doeltreffend uitgezien. Nog even in de rij staan voor het visum en dan konden we op zoek naar onze taxi.

Op de weg naar de stad hebben we enige tijd vastgestaan als gevolg van een ongeval. Hierdoor moesten we het papierwerk en de overdracht van de terreinwagen helaas uitstellen tot de volgende dag. Ook Robert zat al een hele tijd in het hotel op ons te wachten. Gezien de gespannen sfeer na de terroristische aanslag hadden we Robert gevraagd om af te reizen naar Nairobi om ons op de tocht naar het noorden te vergezellen. 

Maandag 07/10/2013:

Natuurlijk stonden we stipt om 7.00 klaar om te vertrekken, maar we moesten nog enige tijd wachten op de medewerker van het 4x4 bedrijf om ons de sleutels te overhandigen en het papierwerk af te handelen. Door deze vertraging hadden we toch de ochtendspits te pakken en duurde het wel even voor we de stad uit waren. Het eerste deel van de route bracht ons tot in Nakuru. Hier hadden we tijdens de planning besloten om onze inkopen te doen. Zoals gebruikelijk wat rijst, pasta, noedels, wat lekkers in blik en veel water. Genoeg om twee weken in de bush te overleven. Maar dit jaar wat extra aangezien we met 3 teamleden waren. Dit betekende dat de auto, naast de bagage, met al het proviand en ongeveer 130 liter water extra zwaar beladen werd.

De dieseltank werd volgegooid en de tocht naar het noorden werd hervat. De laatste 80 km waren zeer ruw door de slechte staat van het wegdek. Soms kan je beter geen weg hebben dan eentje die niet wordt onderhouden.

Tegen de avond en na hevige regenbuien kwamen we bij Robert thuis aan waar we in onze hut een lekker maal voorgeschoteld kregen. In het donker kregen we onze eerste spulletjes terug die we vorig jaar daar hadden achtergelaten. Na een jaar op het Afrikaanse continent zag alles er nog naar behoren uit.

Dinsdag 08/10/2013:

De eerste werkdag! Zoals gebruikelijk in Nginyang mogen we onze kliniek opbouwen in de dispensary (plaatselijk ziekenhuisje). Het was een warme, zwoele dag met af en toe hevige regenbuien. Een honderdtal patiënten hadden zich aangemeld en werden die dag door ons geholpen. Tussen hen meerdere bekende gezichten die ook vorig jaar in de rij hadden gestaan. Na een lange dag gingen we weer terug naar onze hut om uit te rusten, maar dat ging niet zomaar. Bij aankomst in de hut zat er een grote schorpioen tegen de muur. Het leek ons niet verstandig deze zachtaardig proberen weg te jagen of te laten zitten. De schorpioen werd vakkundig geliquideerd, waarna de zoektocht naar eventuele soortgenoten in de hut kon beginnen.

Woensdag 09/10/2013:

Zeer vroeg op om naar Maron Dispensary te gaan. We nemen enkel het noodzakelijke mee om de auto minder te belasten. Dus alle spullen voor de kliniek en onze spullen voor een nacht in Maron.

Voor ons vertrek hadden we in Nginyang een biertje kunnen kopen voor na ’t werk. Nu bleek dat de nurse in Maron een kleine koelkast op zonne-energie had waar hij zijn medicatie koel in hield. Dit betekende dat wij na het werk zouden kunnen genieten van een koud biertje.

De ochtend begon rustig, maar wel met enkele moeizame behandelingen. Toen het nieuws van onze aanwezigheid de school van Barbelo had bereikt werd het in een keer verschrikkelijk druk. De scholieren bleven maar komen. We hebben toen tot 19u gewerkt om iedereen te kunnen helpen.

Die avond hebben we in het diensthuis van de nurse mogen slapen. We hadden allemaal een klamboe gekregen als bedankje en mochten onze slaapzakken uitrollen in de eetkamer.

De nurse was zeer geïnteresseerd in ons werk. We hadden voor hem een pakketje samengesteld met enkele tangen, waarna Thijs hem ook nog even uitleg gegeven heeft over het gebruik van de tangen en het verwijderen van een tand of kies.

Donderdag 10/10/2013:

Om 6u vertrokken richting Nginyang om daar weer onze spullen op te halen. De oude Land Rover Defender werd weer volgeladen en na het uitdelen van enkele cadeautjes aan de vrouwen en kinderen van Robert konden we de tocht weer verder te zetten richting Akwitchatis.

Nadat we Riongo gepasseerd waren moesten we een klein riviertje oversteken. Maar door de hevige regens van de afgelopen dagen was de aanloop naar het riviertje veranderd in een grote modderpoel. Om aan de overkant te komen moesten we uiteindelijk ook tegen een helling op, maar … muurvast in de modder. Tot voorbij de enkels in de modder hebben we alles geprobeerd om de 4x4 op de helling te krijgen. Uiteindelijke is het met extra mankracht en trekken gelukt. Blij dat we aan de andere kant waren, kwam Robert met het nuchtere bericht dat het niet verstandig was nog verder te rijden. Hij verwachtte weer regen vanavond. Dit zou betekenen dat we morgen hier weer vast zouden komen te zitten, maar er dan misschien niet meer uit zouden komen. Het pad waar we toen op reden was het enige pad in de hele omgeving. De enige andere mogelijkheid was om via het noorden een weg te bereiken waardoor we uiteindelijk 150 km om zouden rijden. Geen optie met dit soort wegen! We hebben een van onze helpers gevraagd de mensen van Akwichatis te verwittigen dat we het niet halen en dat we in Riongo enige tijd zouden wachten indien er mensen daar behandeld willen worden. Nu moesten we natuurlijk weer die modderpoel door om weer naar Riongo te kunnen rijden. Ook deze keer vastgezeten en na veel hard werk weer onze tocht kunnen hervatten. In Riongo hebben we enige tijd gewacht, maar de afsand vanaf Akwitchatis was waarschijnlijk te groot om nog te voet onze kant op te komen.

In overleg met Robert hebben we dan maar besloten dit als een “verloren” dag te zien en ons kamp ergens op te gaan zetten voor de nacht. Net als vorig jaar mochten  we onze tenten in de veiligheid van de homestead van John opzetten. Toen de avondrust zijn intrede had gemaakt, kwamen er alsnog enkele mensen naar ons toe met klachten. Deze patiënten hebben we dan maar in ons kamp geholpen. Toch geen verloren dag!

Moe van de intensieve dag kruipen we die avond na het eten vroeg in onze tenten. Nog voor alle spelende kinderen om ons heen.

Vrijdag 11/10/2013:

De ochtend van de Womengroup. Nu kon Floris zich op zijn project storten. In 2012 hadden we van Robert te horen gekregen dat er vrouwen uit de omgeving waren die een eigen zaakje zouden willen starten maar niet de financiën hebben om dit van de grond te krijgen. Om te kijken wat hier de mogelijkheden zouden kunnen zijn heeft Floris deze ochtend uitleg gegeven over ‘microkrediet’.

Zijn uitleg werd enthousiast en met applaus ontvangen. De volgende stap van dit project zou zijn dat Robert deze vrouwen zou begeleiden bij het invullen van een questionnaire om te achterhalen wat de plannen van de dames zijn en hoe zij dit denken te realiseren.

Thijs en Floris hebben hier als bedank een 'nachar' gekregen. Dit is de traditionele neksteun/stoeltje van de Pokot. Na deze vriendelijke geste hebben we onze spullen gepakt en zijn naar Cheserimion gereden. Bij aankomst moesten we eerst een officieel bezoek brengen aan de school waarbij menig hand geschut werd en natuurlijk het gastenboek werd ondertekend. Na een bezoek aan alle klasjes hebben we enkele potloden en pennen uitgedeeld.

In Cheserimion Dispensary troffen we dezelfde vriendelijke nurse aan als vorig jaar. Met haar hulp was de kliniek in een snel tempo opgebouwd.  Hier hebben we tot 15u gewerkt om daarna door te rijden naar Loruk. In dit plaatsje was vorig jaar al veel vraag naar onze diensten, dus hebben we toch ook hier onze kliniek opgebouwd. De sfeer in Loruk was minder prettig. Het is een dorpje dat erg “verwesterd” is door de ligging langs de grote weg naar het zuiden. Voor dronken en vervelende mensen hoef je hier dus niet ver te zoeken. Ook tijdens het werk moesten we opletten dat er door enkele kinderen niets gestolen werd door de raampjes van het hok waar we werkte. Ook hier waren we pas laat klaar, maar Robert zijn tweede vrouw woont in Loruk. Hierdoor moesten we niet meer ver rijden om ons kamp op te slaan, maar kon het gewoon in haar achtertuin. Zijn vrouw had lekker gekookt en na enkele goede gesprekken bij een flakkerende olielamp, kropen we ook hier onze tenten in.

Zaterdag 12/10/2013:

In de vroege ochtend namen we afscheid van Robert en zijn vrouw. Floris vroeg nog even de recepten de ‘hugali’ en ‘sukumawiki’ die we gisteravond gegeten hadden, waarna we op de grote tocht naar Samburu gebied zouden vertrekken. De reis begon om 8u met 5 meter prachtig asfalt en zou eindigen met 150 km ellende van stof, kuilen en modder. Tijdens deze toch zijn we helaas een van onze African Dental Aid magneet platen voor op het portier kwijtgeraakt. Deze tocht blijft altijd even spannend. Niet alleen door de conditie van de weg, maar ook door de vaak onrustige sfeer in dit niemandsland tussen de Pokot en Samburu.

Tegen 16u kwamen we aan in het steeds drukker wordende Maralal. Hier hebben we de auto weer volgetankt voor de volgende week en zijn we de rust van het Sunbird Hotel gaan opzoeken. Aangezien we 2 nachten in Maralal zouden doorbrengen hadden we ervoor gekozen om ons de eerste nacht even weer helemaal op te laden met een normaal bed, douche, wc en natuurlijk een heerlijke maaltijd en koud biertje. Tijdens een wandeling in het stadje kwamen we onze contactpersoon en zijn broer al tegen. Terug in de Sunbird hebben we samen de plannen van de komende dagen doorgenomen.

Zondag 13/10/2013:

Na een heerlijke nacht konden we al vroeg aanschuiven voor een ontbijt. Om 8u alles weer op, in en aan onze auto gehangen en vertrokken naar Loosuk. Hier is een goed uitgeruste dispensary aanwezig met bekwame nurses. Jong en oud meldde zich aan, waardoor de rij steeds langer werd. Op gegeven moment hadden we een zeer oude dame die ons een beter zicht in haar mond wou geven door haar wandelstok als een soort van koevoet tussen haar kaken te zetten. Het werd een zeer drukke dag met 135 extracties en een patiënt met een flinke nabloeding waardoor we alles uit de kast moesten trekken om het bloeden te stelpen. Het werd dan ook erg laat voor we weer de tocht naar Maralal konden maken. We zaten op de heenweg al met z’n vijven in de auto, maar nu wou de nurse ook mee terugrijden. Als sardientjes in een blik zochten we onze weg terug. Deze avond zouden we onze tenten in de tuin van Edward zijn nieuwe huis neerzetten. We werden vriendelijk onthaald door zijn rouw en kinderen.

Maandag 14/10/2013:

Vandaag de start van de noordelijke route, met als eerste Opiroi. Dit jaar gaat Edward niet zelf mee maar heeft zijn broer, Aptele,  gevraagd dit te doen. Hier waren we eerst niet erg happig op gezien het feit dat hij erg stil was en maar weinig actief leek. Dit beeld zou gedurende de trip totaal veranderen. Hij heeft ons perfect geholpen en eerlijk gezegd hebben we nog nooit iemand, in het Samburu gebied, aan onze zijde gehad die z’n taak zo serieus nam als Aptele.

Hij kwam ’s ochtends aanlopen met in de linkerhand een reiskoffer en over de rechterschouder een kalashnikov (AK-47). Niet alleen een gids maar dus ook een gewapende guard. Gezien Aptele een ‘Kenian Police Reserve’ is, mag hij dit wapen legaal bezitten, maar de spanningen in de regio komen dan wel heel dichtbij. Hij is echter zeer discreet omgegaan met dit wapen waardoor er zeker geen sprake was van provocatie.

De route naar Opiroi was vooral de laatste 10 km verschrikkelijk ruw. De afdaling van de bergpas vol met rotsblokken eisen veel van zo’n terreinwagen. In 2011 hadden we onze kliniek opgebouwd in het schooltje, maar nu zouden we gebruik mogen maken van de dispensary. Toen we daar aankwamen waren alle deuren gesloten en de nurses 2 weken op verlof. Dit was natuurlijk zeer frustrerend  aangezien wij een grote groep mensen dachten te gaan helpen. We zijn op zoek gegaan naar de verantwoordelijke van het dorp en die liet weten niets vernomen te hebben van onze komst.

Hoe kon dit gebeuren? Alle voorbije jaren is Edward of zijn vrouw persoonlijk naar de locaties gegaan om aan te geven wanneer we daar hulp zouden kunnen bieden. Maar door de reorganisatie binnen de overheidsinstanties van Kenia, werd nu verwacht dat dit allemaal officieel dient te gebeuren via de Samburu County Healtcare commission. Nou u raad het al, deze communicatie ging dus totaal fout. Wat dus betekende dat alle locaties op onze route nog niet verwittigd waren van onze komst.

We zijn dan maar terug naar het centraal gelegen schooltje gereden om daar het werk te starten. Gelukkig ging het woord snel rond en de patiënten druppelde binnen.

Rond 16u hebben we onze spullen ingepakt om alvast een stuk verder te rijden en te slapen in Barsaloi. Ook hier hadden we in 2011 gewerkt waardoor we Stephen, de nurse van de dispensary, kenden. We waren welkom om onze tenten binnen de omheining op te zetten.

Dinsdag 15/10/2013:

Na onze gastheer te bedanken reden we al vroeg de poort uit richting Sware. De weg ernaar toe was prima. We moesten enkele grote rivieren oversteken, die nu gelukkig droog waren. Alle andere jaren hadden we deze route niet kunnen rijden doordat de rivieren niet over te steken waren.

In Sware stond er naast de oude dispensary een splinternieuw ziekenhuis met alles er op en er aan. Wij mochten er als eerste werken. De nurses waren zelf nog niet overgegaan naar het nieuwe gebouw omdat er nog geen stroom was. Het was ook nog niet duidelijk wanneer de aansluiting zou komen. Tussen de patiënten door wisten Thijs en Floris aardig wat handige spulletjes te ruilen tegen mooie traditionele voorwerpen zoals kralen, armbanden en een speer.

Nadat we alles weer in de Land Rover hadden geladen, reden we door naar de werkplek voor de volgende dag. We kwamen aan bij een grote traditionele manyatta met ongeveer 150 hutten. Alvorens de mayatta te betreden moesten we eerst de goedkeuring hebben van de oudere mannen (wazee). Aptele leidde de gesprekken en al snel mochten we onze tenten bij de ceremoniële boom neerzetten. Vanaf de open plek in het midden van de manyatta konden we, tijdens een prachtige zonsondergang, in de verte Wamba zien liggen. Na het avondeten werd het al snel donker en stil. Tijdens het inslapen hoorden we de gezangen van de jonge krijgers (morans) in de verte.

Woensdag 16/10/2013:

De wazee hadden besloten dat we in de schaduw van de ceremoniële boom mochten werken. Gezien de brandende zon op de vroege ochtend was deze verkoeling zeker welkom. We hadden een scherm opgehangen om de zon en wind weg te houden. De patiënten bestonden vooral uit oudere mannen, vrouwen en kinderen. De jonge krijgers zijn overdag met het vee opzoek naar eetbare vegetatie en water. Het is bloedheet die dag wat het werken zeker intensiever maakt. We werden bedankt door de wazee voor onze hulp en ze hoopten ons volgend jaar weer te zien.

Tegen het eind van de middag reden we via een slechte weg naar Wamba. Aptele woont in Wamba en wou graag zijn gezin laten zien. Na een kort bezoek rijden we door naar het erf van Edward waar we zoals elk jaar onze tenten weer opzetten. Deze avond konden we, tijdens het doornemen van de dag, afsluiten met een gekoeld biertje.

Donderdag 17/10/2013:

Bij aankomst in het overheids hospitaaltje van Wamba bleken ze ook hier niet geïnformeerd over onze komst. Het werd nu wel duidelijk dat de “council” geen enkele dispensary, hospitaal of school over onze komst had ingelicht. Toch maar even een gesprek met de head-nurse gehad over de zorg die we die dag zouden kunnen bieden, maar hij kon ons enkel toelaten met een officiele toelating van de council. Het feit dat we er al meerdere keren in de afgelopen jaren gewerkt hadden was voor hem blijkbaar geen reden om even van de regeltjes af te wijken. Het gevoel van irritatie groeide steeds meer naarmate de minuten verstreken. Moesten we hier nu gaan smeken om zorg te mogen bieden? Na 10 minuten had de head-nurse nog steeds geen antwoord voor ons en besloten we dan ook ergens anders naar toe te rijden. Aptele was het met ons eens en wist nog een nederzetting op ongeveer 30 km waar ze tandheelkundige zorg konden gebruiken. Eerst de verschrikkelijke weg richting Archers Post om daarna de bush in te rijden. Tijdens deze tocht zijn we onze laatste magnetische “African Dental Aid” plaat kwijtgeraakt. In een schooltje nabij Nasungee hebben we aardig wat patiënten weten te helpen. Gelukkig hadden we er nog een succesvolle dag van kunnen maken ondanks het zelf moeten zoeken naar een andere locatie.

Aan het einde van de middag hebben we al het instrumentarium geteld, schoongemaakt en weer alles geordend in de koffers gelegd, zodat het volgend jaar weer meteen te gebruiken is.

Vrijdag 18/10/2013:

We werden om 04.30 brutaal gewekt door absurd luide muziek. Het leek net alsof we onze tenten midden op een festival-weide hadden opgezet, maar nu bleek de muziek te komen van de protestantse kerk. Naar verluid wordt de muziek met veel “halelujahs” bewust zo hard gezet om de oproep tot gebed van de moskee te overstemmen. Er was dus niet eens een mis aan de gang, maar de dominee zet blijkbaar gewoon een cd-tje op en kruipt dan weer in zijn bed.

Nu we toch al wakker waren kon de dag beginnen. Vandaag zouden we alle andere spullen die achterblijven in Wamba inventariseren en goed verpakken. In het kleine huisje op het erf va Edward werd een hoek van de kamer schoongemaakt voor onze spullen. Nu we al onze spullen achter kunnen laten kunnen we de auto ook weer eens herschikken voor onze terugreis. Ook dit jaar zullen we, uit veiligheidsoverwegingen, de terugreis naar Nairobi in twee dagen doen. Aptele zou ons tot Archers Post vergezellen. We besloten niet via de normale route te rijden, maar dwars door het Samburu National Park via de West-gate. Het is een veel aangenamere en veiligere route en we zouden in een Lodge in het park overnachten. Weer eindelijk een zacht bed na een lange tijd. Een heerlijke avond om bij te komen van 2 weken lang hitte, stof en hard werken.

Zaterdag 19/10/2013:

Goed uitgeslapen konden we aan het laatste stuk van de terugtocht beginnen. Nog even off- road tot Archers Post, waar we Aptele zouden achterlaten, en daarna asfalt tot in Nairobi.  Hoewel het wegdek een godsgeschenk is na twee weken rammelen in de auto, neemt natuurlijk het aantal auto’s en brommers om ons heen toe hoe verder we naar het zuiden rijden. De hectiek van de hoofdstad komt steeds dichterbij. In Nairobi aangekomen konden we na het gebruikelijke papierwerk in het hotel en van de huurauto ons project afsluiten. 

Zondag 20/10/2013:

Om 5 uur opgestaan en snel een ontbijt want de taxi staat al klaar om ons naar de luchthaven te brengen. Na de gebruikelijke security checks en een vlucht van 8 uur waren weer op Nederlandse bodem.

Tijdens de 2 weken in het Samburu en Pokot gebied hebben we 370 patiënten kunnen helpen. Onze administratie laat zien dat we 402 tanden en kiezen verwijderd hebben en 22 restauraties hebben uitgevoerd.

Ook dit jaar was het weer, dankzij uw steun, een geslaagd project!


Project 2013

 



Reacties



Plaats een reactie

  • Gemarkeerde velden zijn verplicht *.

If you have trouble reading the code, click on the code itself to generate a new random code.
 

Onze Projecten
Bekijk alle
Project 2018

Project 2018

Verslag Project 2018  

 

Volgt zo snel mogelijk

 

Project 2017

Project 2017

Verslag Project 2017 – Masai Mara (8 t/m 22 oktober)   Door de problemen die zich tijdens vorig project in ...

Project 2016

Project 2016

Verslag Project 2016  (Tanzania 16 t/m 30 oktober)   Zondag 16 oktober Zoals elk jaar hebben we ook nu ...