slide

Project 2012

 

Samburu District
East-Pokot District


(Foto-verslag onderaan deze pagina)

Dit jaar heeft de stichting ervoor gekozen om het gebied van haar werkzaamheden te vergroten, waardoor onvermijdelijk ook de duur van het project verlengd diende te worden. Van 7 tot 21 oktober was het team, bestaande uit Joost Berben en Wouter Bouman (beide tandarts te Utrecht), werkzaam in het Samburu en het East-Pokot District. Ter plaatse werden we bijgestaan door Dr. Edward Lolokuru (contactpersoon Samburu) en Chief Robert Kanyakera (contactpersoon Pokot) om als tolk en gids te fungeren.

De maand oktober wordt in het noorden van Kenia gezien als het kleine regenseizoen. Hoewel de noordelijke regio’s zeer droog zijn, kan ook hier in deze maand veel regen vallen. Hierdoor hebben we onze geplande route moeten aanpassen omdat bepaalde gebieden zelfs met een terreinwagen niet meer bereikbaar waren.

Zondag 07/10/2012:

Op zondagochtend rendez-vous op Schiphol Airport. Dit jaar waren we iets vroeger aanwezig omdat we belangrijke extra bagage dienden in te checken. Het ging namelijk over de dental field unit en de daarbij behorende aggregaat die halverwege dit jaar
door de stichting werden aangekocht. Dit soort apparatuur moet eerst door de douane aan de hand van een uitvoerdocument gecontroleerd worden, anders bestaat de kans dat wanneer de dental field unit voor onderhoud terug naar Nederland moet komen, er opnieuw invoerrechten betaald dienen te worden. We hadden erg ons best gedaan om het gewicht van de bagage te beperken. Kleren hadden we amper mee voor die 2 weken, maar door de zware apparatuur en instrumenten waren we toch 4 kg te zwaar. Een oogje dichtknijpen was er voor de luchtvaartmaatschappij niet bij en het resulteerde helaas meteen in een factuur van € 100.

Na een vlucht van 8 uur kwamen we aan in Nairobi. Na het gebruikelijke papierwerk bij aankomst werden we ook nog door de douane tegengehouden. De beambte vroeg ons wat we als “toerist” met al die dure apparaten gingen doen. Na een onsamenhangende uitleg van ons met af en toe heel erg moeilijk doen en veel papieren met stempels laten wapperen, snapte de douanebeambte het ook niet meer en mochten we gaan. In het hotel stonden onze bestelling van tandheelkundige materialen, onze vergunningen van de overheid en onze terreinwagen al klaar. Na het invullen van een hoop papierwerk, een hapje en een drankje, gingen we vroeg naar bed aangezien er de volgende dag een lange tocht op ons wachtte.

Maandag 08/10/2012:

Stipt om 7.00 reden we weg uit de hoofdstad om de ochtenddrukte voor te zijn en aan de lange rit naar het noorden te beginnen. We hadden van tevoren reeds besloten niet in Nairobi maar in Nanyuki inkopen te doen voor de komende weken. Koekjes, rijst, pasta, noedels, wat lekkers in blik en veel water. Genoeg om twee weken in de bush te overleven. Gelukkig hadden we de dieseltank nog even volgegooid voordat we naar Isiolo reden, want daar bleek geen diesel meer verkrijgbaar te zijn. We besloten meteen naar onze contactpersoon Edward te bellen, die op dat moment nog in Maralal was, zodat hij 2 grote jerrycans diesel mee kon nemen naar Wamba, waar we elkaar zouden ontmoeten. De broer van Edward (counselor) heeft ons vergezeld van Isiolo naar Wamba aangezien dit een gebied is waar af en toe ‘onregelmatigheden’ plaatsvinden. Eenmaal in Wamba aangekomen werden de tenten weer voor de eerste keer dit jaar opgezet op de inmiddels vertrouwde plaats naast het huisje van Edward en hebben we ons avondmaal klaargemaakt. Edward kwam laat aan vanuit Maralal met al onze materialen en instrumenten die we vorig jaar hadden achtergelaten en de diesel. Of de tocht was heel ruw geweest, of ze hebben weer en wind moeten weerstaan, maar de spullen zagen er niet uit zoals we ze hadden achtergelaten. Na een korte uitleg over hoe je wel met dit soort dure tandheelkundige instrumenten en materialen dient om te gaan, zijn we maar meteen alles gaan schoonmaken, sorteren en klaarmaken voor de eerste werkdag.

Dinsdag 09/10/2012:

Vroeg de veren uit om aan onze eerste werkdag te beginnen. Net als vorig jaar gingen we ook tijdens dit project van start in het hospitaaltje van Wamba. Er bleek behoorlijk geïnvesteerd te zijn aangezien er een nieuw bijgebouw was neergezet en er meer personeel rondliep dan vorig jaar. Het werd al snel duidelijk dat meer ‘nurses’ helaas niet gelijk staat aan meer hulp en effectiviteit. Slechts één verpleegster was in staat ons goed te helpen, maar wanneer zij haar lunchpauze ging houden viel helaas alle hulp weg. Hierdoor werd ook niet meer adequaat bijgehouden welke behandelingen wij in haar afwezigheid hadden uitgevoerd. De eerste dag hadden we aan patiënten geen tekort. Het was dan ook een zware dag met veel extracties en restauraties waarbij de dental field unit voor het eerst werd gebruikt. Hetwerd al snel duidelijk dat deze unit een enorme aanwinst is voor de stichting. Voor chirurgische verwijderingen kan er vanaf nu gewerkt worden met roterend instrumentarium en goede afzuiging. Restauraties nemen door de unit minder tijd in beslag omdat we niet meer de ART-techniek hoeven te hanteren. Natuurlijk werd deze eerste werkdag beëindigd met het reinigen, steriliseren en opruimen van al het instrumentarium. Dit neemt iets meer tijd in beslag aangezien de unit zeer zorgvuldig gereinigd dient te worden. In het donker kwamen we aan bij onze tenten waarna we ons avondmaal klaar hebben gemaakt. Opnieuw heerlijke noedels met een blikje lekkers.

Woensdag 10/10/2012:

Ook vandaag een vroeg begin van de dag. Langs een moeilijke weg reden we naar de grote nederzetting van Ngilai. Het dorpje Wamba is een mix van het westerse leven met het traditionele, terwijl in Ngilai uitsluitend traditionele Samburu gezinnen verblijven. Omdat het Samburu volk een semi-nomadisch bestaan leiden, zijn dit soort nederzettingen (manyatta’s) nooit van permanente aard. Tijdens onze aanwezigheid telde deze manyatta ongeveer 150 mannen, vrouwen en kinderen. Dit is een uitzonderlijk grote manyatta, maar in het regenseizoen worden veel traditionele ceremonies gehouden en komen families bij mekaar. We hadden onze auto net buiten de manyatta neergezet waarna we naast de auto, in de schaduw van een grote acaciaboom, onze bush-clinic hebben opgebouwd. Wouter had enkele voetballen meegenomen om uit te delen tijdens het project. Hier werd de eerste bal opgepompt voor de inmiddels groter wordende groep kinderen om ons heen. De patiënten verzamelden zich al snel onder de boom waardoor we meteen aan de slag konden. Ook hier hebben we de dental field unit gebruikt, maar dit keer natuurlijk met stroom van de aggregaat. Tegen het einde van de dag kwam er een harde wind opzetten. Dit is vaak het teken dat er regen op komst is. En ja hoor, tijdens het opruimen van onze spullen, aan het einde van alweer een drukke werkdag, kwam het water met bakken uit de hemel vallen. De instrumenten en unit hebben we gelukkig droog weten te houden onder ons afdakje aan de zijkant van de auto, maar zelf waren we tot op de onderbroek nat. 

We zouden eigenlijk die avond bij deze manyatta blijven slapen maar besloten toch alvast door te rijden naar een volgende, gelijkaardige maar kleinere nederzetting (Lbaa Nyoikie). Dit betekende echter wel dat we in het donker in onze auto met inmiddels beslagen ramen de weg moesten vinden naar een nederzetting waar geen wegen naartoe leidden. Onze gids had voor de zekerheid maar een extra gids meegevraagd want naast enkele reeds platgereden struikjes waren er weinig andere aanwijzingen dat we daadwerkelijk op een pad richting de manyatta zaten. Van links naar rechts op het commando van onze gidsen, door rivierbeddingen en over steeds groter wordende struiken tot het moment dat ook de gidsen de weg kwijt waren. Opeens kwam er een klein engeltje in de gedaante van een jong meisje met een zaklamp te voorschijn die ons naar de nederzetting heeft geleid. Opnieuw werden we naar de grote centrale acaciaboom geleid om ons kamp te maken. Tijdens het opzetten van de tenten en het koken werden we vergezeld door het ene engeltje en een heleboel andere bengels die onze komst zeer interessant vonden. Na een rustige avond en enkele uurtjes slapen werden we bruut gewekt door een enorme regenbui waardoor zelfs onze slaapzakken nat waren. Een tent blijkt maar tot een bepaald aantal druppels per minuut waterproof te zijn.

Donderdag 11/10/2012:

Na de natte nacht, waar geen eind aan leek te komen, werden we wakker met een lekker warm zonnetje waardoor we al onze spullen meteen in de boom konden laten drogen. Het was ons gelukt enkele eitjes heel te houden tijdens de ruwe tocht van gisteren. Meestal bestaat ons ontbijt en lunch uit droge koekjes, dus een gebakken eitje kan zeer smakelijk zijn. Ook hier werd de clinic aan de zijkant van de auto opgebouwd. Aangezien Lbaa Nyoikie een kleinere manyatta was, hadden we niet meteen veel patiënten. Druppelsgewijs kwamen er wat mensen om de auto en onder de boom zitten. Ook hier werd al snel duidelijk dat onze hulp hard nodig is in deze regio. Naast de gebruikelijke behandelingen, zoals het verwijderen of vullen van tanden en kiezen, hadden we hier twee patiënten die extra aandacht nodig hadden. De eerste patiënt was een jongedame die al vier dagen niets had kunnen eten doordat ze haar mond niet meer kon openen als gevolg van een ontsteking van haar rechter verstandskies in de onderkaak. U begrijpt dat dit soort situaties al snel tot verzwakking kunnen leiden in een wereld waar het al een gevecht is om te overleven. Door de verminderde mondopening was het niet eenvoudig de kies te verwijderen. Na een geslaagde behandeling kwam haar moeder een halfuurtje later al even vragen of ze weer mocht “snuiven” (snuff-tobacco). De tweede patiënt was een oude man waarbij meerdere elementen verwijderd dienden te worden, maar hij gaf aan vooral last te hebben van een abces in de onderkaak. Dit abces had als oorzaak enkele achtergebleven wortelresten onder het tandvlees. Na het openen van het abces en het verwijderen van de wortelresten werd al snel duidelijk wat de ontsteking aan schade had veroorzaakt. Het was duidelijk te zien en te voelen dat 2/3 van de onderkaak op de plaats van de ontsteking verdwenen was, waardoor de kans op breuk natuurlijk enorm toeneemt. Een kleine klap tegen de kaak was waarschijnlijk genoeg geweest om hem te breken, wat in deze omgeving grote problemen kan opleveren.

De zon was reeds op zijn retour, dus voor ons het teken om op te ruimen en in te pakken. Onderweg naar de volgende nederzetting moesten we een opnieuw een rivierbedding doorkruisen. Deze keer moesten we eerst afdalen van een steile rotswand om vervolgens een scherpe bocht naar rechts te maken en dan een steile zandoever weer omhoog te rijden. Maar helaas kwamen we vast te zitten. Geen probleem zou je zeggen met zo’n terreinwagen … klopt … maar precies op deze plek kwamen we erachter dat de vierwielaandrijving defect was. In dit soort afgelegen gebieden zijn dat geen grapjes. Geen mobiel netwerk, geen mensen om ons heen met een voertuig om ons eruit te trekken, dus hebben we vervolgens drie uur lang moeten auto uitladen, graven, stenen sjouwen, om de auto in beweging te krijgen. Gelukkig waren er wat jonge mannen van onze laatst bezochte manyatta gekomen om te helpen met duwen. Uiteindelijk is het ons gelukt om de auto weer op de steile rotswand te krijgen waar we weer wat grip hadden. Zonder vierwielaandrijving moest dit obstakel dan maar met snelheid genomen worden. Na overleg hadden we samen besloten dan maar een nieuw “pad” te maken waarbij we schuin, maar in een rechte lijn naar een andere plek aan de overkant zouden rijden om daar de oever weer op te komen. En zo geschiede … met hoge snelheid kwamen we aan de overkant aan waarna we de auto weer hebben kunnen inladen. Op naar het volgende avontuur.

Tegen de avond kwamen we aan bij de volgende manyatta in de buurt van Lodungokwe. Deze keer hadden we onze tenten even op een afstandje opgezet, waar we relatief rustig aan onze avond konden beginnen. Met het gehuil van hyena’s op de achtergrond hebben we serieuze gesprekken gehad met Edward over de komende verkiezingen en wat dit kan betekenen voor de toekomst van Kenia en de nomadische volkeren van het Noorden. Na een zwoele avond werden we opnieuw brutaal gewekt door de hevige regenval die enkele uren aanhield.

Vrijdag 12/10/2012:

Het werd al snel een ochtendritueel , maar ook deze ochtend werden de matrassen en slaapzakken in de boom gehangen en de tenten in de zon gezet om ze te laten drogen.
We hadden besloten vroeg onze clinic op te bouwen naast de auto, aangezien we in de middag de afstand naar Maralal nog moesten afleggen. 

Na onze tandheelkundige werkzaamheden reden we eerst naar Lodungokwe. Omdat we hier toch langsreden, had de Rotary Club Dommelvallei ons gevraagd om even de vooruitgang van hun project te checken. Na een bezoekje aan de school hebben we kunnen constateren dat de grote watertanks wel geleverd, maar nog niet operationeel waren.

De lange tocht naar Maralal verliep voorspoedig, enkel de laatste 30 km gingen moeizaam door de affreuze staat van de weg. Eenmaal aangekomen in het stadje hebben we een plekje gezocht om iets te eten aangezien we na de koekjes in de ochtend niets meer tot ons hadden genomen. Sinds de eerste hevige regenbui hadden we problemen met onze gaspit waardoor het steriliseren meer tijd in beslag nam dan gebruikelijk. We zijn dan ook het stadje ingegaan om de gaspit te laten repareren en om onze etensvoorraad weer aan te vullen met wat groeten, fruit en eitjes zodat we de komende dagen weer verder konden. Die avond sliepen we bij Edward thuis. Zijn erf was door de hevige regens een grote modderpoel geworden, dus we zochten een plek om onze tenten niet midden in de modder maar ergens droog op te kunnen zetten … de keuken? Aangezien Edward naast zijn bestaande huisje een nieuw huis aan het bouwen is, stelde hij voor om in het huis in aanbouw onze nacht door te brengen. Heerlijk, een droge nacht!

Zaterdag 13/10/2012:

Na het inladen van onze spullen reden we richting Ledero. Dit is een kleine nederzetting op ongeveer 20 km van Maralal waar we de dispensary (EHBO-post) tot onze beschikking hadden. Bij aankomst zat er al een lange rij te wachten, dus dat beloofde voor de rest van de dag.

En inderdaad, het werd een lange zware, maar vooral productieve dag. We zijn tot het donker doorgegaan met het bieden van onze zorg. Ook in deze dispensary waren “nurses” aanwezig, maar ook zij waren niet bestand tegen bloederige ingrepen (dus geen hulp) en een administratieve taak werd enkel serieus genomen wanneer zij daar zin in hadden.

Op een gegeven moment kwam er een moeder met huilend kind binnenlopen in de dispensary. Ze kwamen niet voor ons want het jongetje van 4 was door een verwilderde hond in het scrotum gebeten en had een lelijke wonde. De wonde zou in het ziekenhuis van Maralal behandeld moeten worden, maar geld voor rabiës medicatie had ze niet. We hebben deze moeder dan ook even apart genomen en haar de 2000 Kshs gegeven die nodig waren voor de medicatie.

Nadat we onze instrumenten weer allemaal schoon in de koffers hadden opgeborgen, konden we in het donker aan de terugtocht naar Maralal beginnen. Blijkbaar was het ook voor onze gids een zware dag geweest want tijdens het rijden kwamen er lange tijd geen aanwijzingen meer. Na de vraag of we nog steeds op de juiste weg zaten, kwamen de woorden: “I don’t know … but this road will probably also lead to Maralal”. Dit zijn niet de aanwijzingen waar je op hoopt na een lange dag werken en wanneer je een weg terug moet vinden in het donker. Alsof het nog niet genoeg was werden we met een flinke bonk vastgezet in de modder. Een onschuldig laagje water maskeerde een enorm gat waardoor het wiel volledig wegzakte en de as vastliep op de grond. We wisten natuurlijk al dat onze vierwielaandrijving defect was, dus … graven! Na meerdere pogingen van duwen, graven, stenen bleek het zinloos.

De enige manier was achteruit getrokken worden want de auto had zelf niet genoeg kracht om de as uit de modder te trekken. Gelukkig waren we ongeveer 15 km van Maralal verwijderd en was er mobiel netwerk. Na veel heen en weer gebel en drie uur wachten kwam er een oude Land Rover aangereden met een zelfgemaakt sleeptouw van maar liefst 2 meter. Dit betekende dat de auto’s ongeveer een meter uit mekaar stonden. Met ronkende motoren werd de auto eruit gebikkeld, maar onze reddende engel ging vervolgens vol op de rem staan waardoor wij natuurlijk onze achterbumper in zijn radiator parkeerden. Gelukkig geen “echte” schade en alleen maar lachende gezichten want ze kregen ervoor betaald. Omdat we dus niet die ene afslag genomen hadden, moesten we deze weg maar volgen tot in Maralal. Het waren de 15 km des doods .. geen hand voor ogen door modder en regen, enorme gaten in de weg, rivier doorkruisen, rotsen omhoog, maar hoe voldaan en een heerlijk gevoel als je dan aankomt. Aangezien dit onze laatste nacht in het Samburu gebied zou zijn had Edward ervoor gezorgd dat een geit geroosterd zou worden. Door onze vertraging van ongeveer 4 uur was de geit ietwat afgekoeld, maar hij smaakte zeker. Voor deze laatste nacht hadden we besloten om de nacht door te brengen bij een oude vriend die een eenvoudig hotelletje heeft in Maralal. We kwamen door onze vertraging pas heel laat bij de poort van het hotel aan en de bewaker wou ons niet meer binnen laten. Hij vertrouwde die twee met modder besmeurde blanke mannen niet. Na veel aandringen en uitleggen dat we de eigenaar kennen, mochten we toch binnen. Nog een uurtje wachten in de regen tot duidelijk was welke kamer voor ons was, mochten we genieten van een koude douche en een zachte matras.

Zondag 14/10/2012:

Een prachtige zonnige dag en een heerlijk ontbijt! Tijdens het ontbijt even bijkletsen met de eigenaar en dan alles in gereedheid brengen om de grote oversteek van ongeveer 160 kilometer te maken van het Samburu gebied (Maralal) naar het Pokot gebied (Nginyang). De Rotary Club Dommelvallei had ook 2 watertanks geschonken voor het dorp Nginyang in het East-Pokot District, maar door spanningen tussen de twee volkeren werden deze nog niet afgeleverd. Edward zag nu zijn kans om deze tanks met ons mee te laten rijden, omdat dit de kans op “onregelmatigheden” zou verkleinen. Daarnaast vertelde hij dat geen enkele chauffeur van Samburu afkomst deze tocht naar het Pokot gebied wilde afleggen dus had hij iemand van Somalische afkomst weten te regelen. We hadden een beetje het gevoel dat we als een menselijk schild gebruikt werden en nadat we ook nog eens 1,5 uur moesten wachten op de chauffeur hebben we beleefd een kaartje getekend en afscheid genomen van Edward en zijn we maar vertrokken. We hadden afgesproken met Robert, onze contactpersoon in het Pokot gebied, in Loruk. Het in convooi rijden zou ons te veel vertraagd hebben, zeker als de chauffeur bij de start al te laat is. Het is een lange maar zeer mooie route waarbij het landschap steeds veranderd. We hadden extra diesel meegenomen, maar na een kilometer of 60 rook het wel heel erg naar diesel in de auto … toch maar even stoppen. De jerry can bleek aan de onderkant gescheurd door de ruwe weg en 20 liter diesel verdween vervolgens in onze rugzakken en de rest van de laadbak.

Op ongeveer 20 km van Loruk rij je de Rift Vallei in met een prachtig uitzicht over Lake Baringo. Wij waren precies op de afgesproken tijd (16.30) in Loruk, terwijl de truck met de tanks er pas om 21.00 het dorpje passeerden. In Loruk hebben we even met Robert wat gegeten en gedronken bij een fundraising die hij georganiseerd had voor een dame die dringend geopereerd moest worden maar de kosten niet zelf kon dragen. Hierna kwam de eindtocht naar Nginyang. In het donker komen we op zijn erf aan en werden begroet door de hele familie. In het gastenhutje van Robert konden we de nacht doorbrengen.

Maandag 15/10/2012:

We werden al vroeg gewekt door de kippen die in onze hut rondliepen. In Nginyang had Robert ervoor gezorgd dat we de eerste dag in het Pokot gebied onze hulp in de dispensary zouden kunnen bieden. We werden welkom geheten door een zeer enthousiaste verpleger en de dispensary bleek goed uitgerust waardoor we gebruik konden maken van de aanwezige spullen bij het opbouwen van onze clinic.

Ook hier werd onze tandheelkundige zorg erg op prijs gesteld aangezien er veel patiënten netjes hun beurt
op het bankje aan het afwachten waren. Op maandag vindt er een veemarkt plaats in Nginyang, waardoor
de Pokot van heinde en ver naar deze markt afzakken.

Zo’n markt wordt vaak gebruikt om bepaalde “wistje-datjes”, overheidsbepalingen of andere belangrijke zaken ter ore te brengen. Zo hebben ook wij even een speech gehouden om het doel van ons bezoek duidelijk te maken en om aan te geven dat iedereen welkom was in de dispensary. De tweede helft van de dag was net zo druk als de ochtend. Bij schemering werd de auto alvast opgeruimd en klaargemaakt voor de volgende dag.

Opnieuw werden onze lekkerste blikjes bij mekaar gegooid in de pan om voor een welverdiend avondmaal
te zorgen. Hierna volgde lange gesprekken met Robertover de toekomst, de gewapende conflicten en andere problemen waar het Pokot volk dagelijks mee geconfronteerd wordt.

Dinsdag 16/10/2012:

’s Ochtends weer vroeg op pad richting Nyau Nyau. Eerst besloten we een bezoekje te brengen aan de primary school waar blijkbaar de watertanks van de Rotary Club Dommelvallei gedropt waren.

Dit was echter niet de afgesproken locatie waar deze tanks geleverd dienden te worden, maar de chauffeurs waren alweer naar Maralal teruggekeerd. Pas 17 kilometer verderop passeerden we tijdens onze tocht de school in aanbouw waar de tanks geleverd moesten worden. De tanks zouden later wel bij deze school geleverd worden. Op dezelfde weg zijn we even uitgestapt bij de dam die enkele jaren geleden gesponsord werd door de Rotary Club en nu nog steeds de Pokot gemeenschap en hun vee tijdens droogte van drinkwater kan voorzien. Na een moeilijk weg waar blijkbaar al heel lang geen voertuig meer gereden had, kwamen we aan bij de verlaten dispensary van Nyau Nyau.

Het gebouw was aan de ene zijde overwoekerd met planten en aan de andere zijde was een kleine patio
waar we de schaduw konden opzoeken. Het wasverschrikkelijk warm die dag en de zinken golfplaten
leken wel als een grill-oven boven ons hoofd te gloeien. De lokale priester had een sleutel van de dispensary
en we wisten enkele banken en een oud bed te confisqueren voor onze clinic.
Ook hier trokken we al snel de aandacht van enkele kinderen die ondanks de hitte geïnteresseerd naar de behandelingen bleven kijken. De vrouw van de priester had voor een heerlijke lunch gezorgd: kip met aardappelen, ugali en sukuma wiki … om je vingers bij af te likken!

Tegen de avond hadden we besloten alvast in de richting van de volgende nederzetting te rijden en onderweg in de “homestead” van John Lomalimal, een vriend van Robert, te overnachten. Het bleek niet eenvoudig om deze homestead te bereiken aangezien deze enkel door mensen te voet en het vee bereikt kan worden.

We moesten dan ook met onze terreinwagen een doorgang forceren door de omheining gemaakt van dorre struiken. Het avondritueel neemt steeds minder tijd in beslag waardoor we meer tijd overhouden om te koken en de dag te evalueren met een glas whiskey.

Woensdag 17/10/2012:
Na het verorberen van onze laatste eitjes en een dankwoord aan
onze gastheer, reden we verder door naar Riongo.

Hier was wel een dispensary die gebruikt werd, maar we werden
naar een gebouwtje verderop gewezen om onze clinic op te bouwen.
Hier waren niet veel materialen aanwezig die het ons makkelijker
zouden kunnen maken. De lokale nurse wist te vertellen dat we onze
borst maar alvast nat moesten maken want er zouden wel honderd
patiënten komen. 

Ze had gehoord dat er al veel gisteren ochtend vertrokken waren vanuit de omliggende nederzettingen. Het aantal was redelijk overdreven of ze wilde enkel aangeven dat ze haar best had gedaan zoveel mogelijk mensen duidelijk te maken dat wij tandheelkundige zorg kwamen bieden. Uiteindelijk was de opkomst niet bevredigend omdat we natuurlijk wel op die honderd patiënten aan het wachten waren in de zengende hitte.

In overleg besloten toch niet tot de duisternis te gaan wachten en weer verder te rijden naar onze volgende locatie. In Chesirimeon, waar we de volgende dag zouden werken, waren we in staat een “koud” biertje te scoren. Met onze ervaring en survival skills waren we in staat deze biertjes verder te laten afkoelen tot een meer aangename temperatuur, want we zouden het nog zwaar krijgen die avond. Ook deze nacht sliepen we in een homestead, maar nu waren we omringd door honderden geiten. Probeer maar eens boven het gemekker uit te komen om even over de dag te reflecteren. Na de dikke laag geitenkeutels weg te hebben geschraapt van de grond hebben we onze tenten weer een mooi plekje weten te geven en gelukkig gingen na een tijdje de geitjes ook slapen.

Donderdag 18/10/2012:

De laatste werkdag. De nurse van de Chesirimeon dispensary stond ons al op te wachten. Zij zou de rechterzijde van het gebouw gebruiken terwijl wij de kamer aan de linkerkant mochten inrichten als clinic. Maar met wat? Uiteindelijk wisten we toch weer ergens een oude kapotte deur vandaan te toveren die goed als behandeltafel kon dienen.

Tijdens het opbouwen kwamen er steeds meer patiënten op het bankje te zitten. Ook deze dag werd een zeer productieve dag. Gelukkig kon de wind ons een beetje verkoeling brengen aangezien het ook vandaag weer bloedheet zou worden. Aan het einde van de dag kwam met een enorme stortbui de langgehoopte verkoeling. Na de behandeling van de laatste patiënt restte ons nog een belangrijke taak.

Al de instrumenten dienden geolied, gereinigd en gesteriliseerd te worden. Daarna moesten natuurlijk alle materialen en instrumenten geïnventariseerd worden zodat we precies weten wat er volgend project alvast aanwezig zal zijn. Alles netjes weer ingepakt, dozen dichtgeplakt en klaargemaakt voor opslag bij Robert. We hebben hem gevraagd goed voor onze spullen te zorgen, zodat we niet bij aanvang van het volgend project weer teleurgesteld zijn als we onze instrumenten en materialen terugkrijgen. Ook deze avond werd gevuld met goede gesprekken. We werden door Robert en zijn vrouw bestookt met honderden vragen over hoe ze meer kunnen realiseren in de zorg voor hun volk. Zo is Robert erg geïnteresseerd in de manieren van communicatie uit te breiden om uiteindelijk beter de projecten in zijn district te kunnen leiden. Deze man runt een regio zo groot als de helft van Nederland met enkel een mobieltje! We hebben hem dan ook beloofd op zoek te gaan naar een laptop. Zijn vrouw wenst een microkrediet programma op te starten voor de vrouwen van Nginyang. Beide hebben goede plannen die vooral gericht zijn op het bijstaan en helpen van anderen, maar in deze afgelegen regio ontbreken tot nog toe alle mogelijkheden. Laatste nacht op een harde ondergrond.

Vrijdag 19/10/2012:

Ook deze laatste ochtend in Pokot gebied werden we gewekt door de moederkip met kuikens die door onze hut paradeerden. Na een koekje en wat koffie hebben we onze auto opgeruimd en alles wat ter plaatse moet blijven in onze hut geplaatst. Robert zou ervoor zorgen dat alle spullen droog en veilig opgeslagen worden in zijn huis.

We werden officieel bedankt door Robert, die naast goede vriend natuurlijk ook chief is. Hij had zich traditioneel aangekleed en wenste ons en iedereen die ons steunde te bedanken via een toespraak in de videocamera. Na het afscheid van de Kanyakera familie hebben we onze tocht terug naar het zuiden ingezet. In één keer naar Nairobi rijden zou niet verstandig zijn, dus hadden we reeds besloten te overnachten bij Lake Baringo en dan de volgende dag het laatste verharde stuk naar Nairobi af te ronden. Na onze aankomst in het Soi Hotel hebben we kunnen genieten van een heerlijke lunch en ons eerste koude drankje in 2 weken.

De oude Baringo Lodge kan geen gasten meer ontvangen omdat het water
van het meer zo hoog gestegen is waardoor het hele hotel ongeveer 1,5 meter onder water staat. Hier is er een overstroming en 30 kilometer verder sterft mens en dier van de droogte.

Na de lunch liepen we terug naar de auto om onze tassen te pakken en deze op de kamer te leggen. Tot onze vreugde was een van de bewakers alvast begonnen met de dikke laag modder van onze auto af te halen. Het staat net wat beter als je een huurauto weer moet inleveren. Maar op het moment dat we hem naderen zegt hij plots: “Hello mister … there is smoke coming from underneath your car”. Ik dacht eerst dat het stoom was van druppels water op de uitlaat, maar de auto stond al te lang stil om nog zo te stomen.
Op het moment dat we gehurkt achter het wiel keken zagen we dat er naast de dieseltank bedrading in de fik stond en een enorme rookontwikkeling was al snel het gevolg. Nog geen 2 seconden later plofte de rook onder de motorkap vandaan … er restte nog maar één ding: alles uit de auto! Nadat we onze spullen in veiligheid hadden gebracht besloten we het vuur te gaan bestrijden maar de enige brandblusser die we hadden bleek leeg te zijn. Gelukkig had het personeel van het hotel na het zien van de rookwolk ook al alarm geslagen en kwamen zelfs de koks met hun brandblussers uit de keuken rennen. Na een tijdje was alles onder controle, maar wij hadden een smeulende auto die ons nog naar Nairobi moest brengen. De manager van het hotel verzekerde ons dat we ons geen zorgen moesten maken want de mecanicien ging alles oplossen. De auto werd aan de achterzijde volledig gedemonteerd omdat er gedacht werd dat het een elektriciteitsbrand was die ontstaan was bij de accu.

En ja hoor … toen de accu’s eindelijk tevoorschijn kwamen bleken de draden volledig weggebrand en de accu’s deels gesmolten. Verder bleek ook het olieleiding van de stuurbekrachtiging onder de motorkap doorgebrand. De mecanicien heeft in enkele uren de volledige bedrading vervangen en met enkele plastic zakjes en reepjes binnenband de hydraulische leiding van de stuurbekrachtiging gerepareerd. Aangezien wij zelfs na de brand nog steeds in een “hakuna matata” stemming waren en 2 weken niet effe lekker hebben kunnen douchen besloten we tijdens dit groot onderhoud aan de auto maar even een plonsje te wagen in het zwembad. Na een proefrit van de mecanicien werd ons verzekerd dat we Nairobi zeker zouden halen. Daar zouden we pas de volgende dag over kunnen oordelen. Nu eerst een hapje eten in het restaurant en dan weer vroeg naar bed.

Zaterdag 20/10/2012:

De dag van de waarheid … haalt de auto het of niet? Wordt het een soepele rit of staan we over enkele uurtjes langs de weg te hopen op hulp? Bij het wegrijden van het parkeerterrein van het hotel bleek dat de stuurbekrachtiging toch niet gerepareerd was. Het valt niet mee een auto van ongeveer 2000 kg te draaien zonder deze stuurbekrachtiging, maar met een beetje vaart gaat het een stuk beter. Bij de eerste tankbeurt in Marigat wilde de auto al niet meer starten. Gelukkig waren er genoeg jonge kerels in de buurt om even een duwtje te geven en de auto zo weer aan de gang te krijgen. Het was nu wel duidelijk dat we de motor zeker niet meer af zouden zetten tijdens plaspauzes, tankpauzes of welk moment dan ook. Het doel was nog steeds om in één keer en heelhuids het hotel in Nairobi te halen. Tijdens de rit werden meerdere brandgeuren door onze neuzen gedetecteerd, maar gelukkig geen een afkomstig van ons voertuig. Veelal werden ze veroorzaakt door brandend hout, plastic en rubber in de dorpjes langs de weg, maar het hield ons scherp. Bij aankomst in Nairobi hebben de auto voor de deur van het hotel gezet, uitgeladen en stiekem een klein bedankje aan onze beschermengel gericht. Na het afhandelen van al het papierwerk met het verhuurbedrijf en een hartig woordje over de conditie van de auto (geen 4x4 en brand) bleek dat we echt tegen de verkeerde persoon aan het praten waren. Deze “loopjongen” zag de ernst van de zaak niet in. Als de brand ook maar één dag eerder was gebeurd, dan was de auto volledig uitgebrand. Deze opmerking werd met een glimlach aangehoord … of hij snapte niet wat we aan het vertellen waren of hij vond het echt grappig. Omdat het blijkbaar ook nog eens een nationale feestdag was kon hij niet cruciale documenten ophalen op het kantoor. Na dit gesprek zijn we even gaan uitwaaien in de stad. We zagen er ietwat verwilderd uit, waardoor we niet aangezien werden als toeristen en dus zonder enig probleem door de stad konden struinen. De dag werd afgesloten met een evaluerend gesprek op een bankje in het Jeevanjee Park en daarna fris douchen en een hapje eten.

Zondag 21/10/2012:

Om 5 uur opgestaan en snel een ontbijt want de taxi staat al klaar om ons naar de luchthaven te brengen. Na de gebruikelijke security checks en een vlucht van 8 uur waren weer op Nederlandse bodem.
We mogen concluderen dat het een zeer geslaagd project is geweest, zeker omdat we zonder problemen onze werkzaamheden hebben kunnen uitbreiden naar het Pokot gebied. Uiteindelijk werden honderden patiënten gezien waarbij we ongeveer 280 tanden en kiezen verwijderd hebben en ongeveer 25 restauraties vervaardigd hebben. Tijdens het project werd steeds met onze contactpersonen overlegd wat er volgend jaar anders of beter zou kunnen, zodat we steeds meer mensen weten te bereiken in de meest afgelegen gebieden.



Reacties



Plaats een reactie

  • Gemarkeerde velden zijn verplicht *.

If you have trouble reading the code, click on the code itself to generate a new random code.
 

Onze Projecten
Bekijk alle
Project 2018

Project 2018

Verslag Project 2018  

 

Volgt zo snel mogelijk

 

Project 2017

Project 2017

Verslag Project 2017 – Masai Mara (8 t/m 22 oktober)   Door de problemen die zich tijdens vorig project in ...

Project 2016

Project 2016

Verslag Project 2016  (Tanzania 16 t/m 30 oktober)   Zondag 16 oktober Zoals elk jaar hebben we ook nu ...